Auteursarchief: Tamara Haagmans

Het overhandigen van het eerste exemplaar

avEen van mijn favoriete onderdelen van een boekpresentatie is ‘Het overhandigen van het eerste exemplaar’. Dat doe je meestal aan een belangrijk iemand. Ik wilde vanaf het begin mijn eerste exemplaar overhandigen aan René van Kooten. (Die kun je kennen van ‘De beste zangers’, van ‘The passion’ of uit musicals als Aïda, Evita, of Hamelen. )
 
Alles was in kannen en kruiken toen COVID-19 roet in het eten kwam gooien en we mijn boeklancering noodgedwongen digitaal moesten doen. WAT BAALDE IK. Dan zou René ook niet doorgaan. En toen zei Patrick met een diepe zucht: ‘Dan gaan we wel naar hem toe met dat boek.’ Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Ik wist dat hij in Zoetermeer woonde (2,20u rijden) maar Patrick wist dat niet. We kregen het qua tijd niet voor elkaar om het op de releasedag zelf te doen, maar het was toch uitzonderlijk snel geregeld.
 
Op Vaderdag -Ja, dat hadden beide mannen voor mij over …- zat ik in Zoetermeer op een terras en overhandigde ik mijn eerste exemplaar aan de man die me het idee voor het verhaal van dit boek bezorgde, én model heeft gestaan voor heel veel van Lucas. Hij heeft me beloofd het boek te gaan lezen en ik heb het voor hem gesigneerd.
 
En nu kunnen jullie ook nog even meegenieten van de afsluiting van mijn boekpresentatie: Het overhandigen van het eerste exemplaar <3
 

Een kaartje hier, een kaartje daar.

Even iets anders….

Ik ben altijd gek op post geweest. Ik hou van post. Ik heb jarenlang aan postcrossing gedaan en weet uit ervaring dat een kaartje als het niet zo lekker gaat je dag stukken beter kan maken. (Ik heb een kaartje dat ik jaren geleden kreeg toen het niet zo goed met me ging nog steeds in mijn portemonnee zitten…)

Toen ik half maart hoorde dat mensen in verpleeg- verzorgings- en bejaardenhuizen geen bezoek meer mochten ontvangen, vond ik dat zó zielig. Ik heb bakken vol met kaarten en besloot dat ik er wel een paar kon missen. Ik kreeg nadat ik dat op social media zette (gratis! lief he!) zelfgemaakte kaarten aangeboden die ik helemaal volschreef en ondertussen gooiden Patrick en ik elk weekend een stapel  in bij een een ander (verzorgings/bejaarden/verpleeg)-tehuis. Het is niet alsof ik iets anders te doen had met al dat thuisblijven!

Afgelopen zondagochtend zag ik een filmpje op tv van een verzorgingstehuis 10 km verderop. Met tranen in mijn ogen zag ik twee oude dametjes vertellen dat ze het allemaal niet meer zagen zitten. Het was zó zielig! Ik zocht op waar ze woonden en we brachten er een stapel heen. Onderweg naar huis kwamen we langs en winkel en ik móest stoppen, want ik wilde nog wat nieuwe kaarten kopen. Het werden vier pakjes. Ik dacht, ‘Ik moet toch eens tellen hoeveel kaarten ik nu inmiddels heb uitgedeeld.’ Ik telde van elk tehuis het aantal kaarten dat we daar hadden ingegooid op en….

Ik kwam tot het SCHOKKENDE aantal van 397 kaarten. (Daar kon ik natuurlijk niet tegen dus ik heb er nog drie geschreven om er een rond getal van te maken.) Wat begon als ‘Ach wat zielig…’ is zo gigantisch uit de hand gelopen. In zes weken tijd heb ik 400 kaarten geschreven. De helft daarvan heb ik ook nog voorzien van een versierde envelop. (En ja, ik weet dat mensen een envelop altijd weggooien, maar dat bedacht ik me helaas toen ik er al 40 versierd had.)

Heb jij nou een kaartje (Of misschien een pakje kaarten? ) over en wil jij ook iets aardigs doen? Schrijf er dan iets leuks op, en gooi ze in de brievenbus van het dichtstbijzijnde bejaardenhuis. Ik weet zeker dat je daar iemand een groot plezier doet.

Mijn kaarten zijn nu echt op, maar deze week sta ik waarschijnlijk toch weer bij de winkel met een paar pakken kaarten in mijn handen voor mensen die ik helemaal niet ken  😉

 

Boeken-update! Met o.a. een kreeft!

Er is niet zoveel te vertellen, als je al zes weken binnen zit. Gelukkig is binnen zitten voor een schrijver helemaal niet zo erg: Ik krijg namelijk (duh!) veel meer gedaan wanneer ik binnen zit!

Dat ‘Plankenkoorts’ (Stukje horen? klik hier!)  verschijnt op 11 juni zal voor de meeste van jullie geen al te grote verrassing zijn, maar het volgende dat ik te vertellen heb,  waarschijnlijk wel!
Ik weet nog niet precies wanneer hij komt, maar ik heb nog veel meer voor Luitingh Sijthoff geschreven dan je denkt!  Zo ben ik in een restaurant bezig geweest met het ontleden van een kreeft -gatverdamme- en heb ik de man bij de Sligro helemaal gek gevraagd bij de glazen bak met kreeften erin. Het was allemaal ergens goed voor, want jij kunt je alvast verheugen op ‘De Kreeft’, een novelle over Joyce en haar mobiele cateringbedrijf ‘Amused’, en is er nog meer onderweg!

Heb jij nog vragen? Stel ze dan vooral!

Primeur! Voor het eerst te lezen op 30 maart!

In 2018 wilde ik meedoen aan de schrijfwedstrijd van uitgeverij Letterrijn. Het thema was ‘Deadline’. Ik had precies in mijn hoofd wat ik wilde schrijven, ik had een briljant idee en ik was al zeker twee weken bezig toen het gebeurde: Er drong zich iets anders aan mij op. Een toevallige ontmoeting, die min of meer gebeurde zoals in het verhaal, en toen we een paar uur later weer thuis waren kon ik die ontmoeting -en wat die man gezegd had- niet loslaten.
Lees verder