WEST SIDE STORY

Na een week lang afwachten en proberen recensies te negeren was het vandaag dan eindelijk zo ver: WEST SIDE STORY! Op mijn lijstje naast Grease, Dirty Dancing en Fame, een van mijn favoriete musicalfilms met prachtige liedjes. Ik had er zo! veel! zin! in!

Laat ik beginnen met zeggen dat het bij de bioscoop die ik bezocht allemaal ontzettend goed geregeld was. Niet dat ik op veel plaatsen ben geweest de laatste tijd, maar dit was de eerste keer dat het allemaal precies zo ging als het hoorde. Maar goed, terug naar de film.

Inmiddels zit het er alweer op en heb ik er maar één woord voor. Wauw. En dat dan een keer of tien. Oké, het is bijna een exacte kopie van het orgineel, maar ik denk dat dat ook juist de kracht van deze remake is. De ‘foutjes’, (en dan heb ik het vooral over dat bepaalde Sharks (Puertoricanen) gewoon blanke acteurs met bruine make up waren in die versie uit 1961, en het feit dat ze met haar volwassen broer enz bij hun ouders woonde) zijn allemaal goedgemaakt en de film is gewoon heel sterk.

EN DIE JURKEN! Hou op! Elke jurk in die film zou ik zelf willen hebben en dragen.

In eerste instantie toen ik over deze remake las en ‘Ansel elgort als Tony’ zag dacht ik: ‘Oh mijn God laat maar zitten, dan ga ik hem niet kijken.’ En wat denk je? Binnen tien minuten was het vergeten. Hij doet het zo goed… Ik heb West side story waarschijnlijk een keer of 80 gezien, de eerste keer heel lang geleden toen ik een jaar of tien was met mijn moeder samen en dus viel elk klein verschilletje met het orgineel me op, maar dit is de eerste keer dat ik met buikpijn zat te kijken naar een film, wetend wat er gaat gebeuren en dat ik merkte dat ik dat eigenlijk niet wilde. Ja, het is film. Ja, het is nep. Nee, die twee mensen zijn helemaal niet smoorverliefd op elkaar en nee, er gaat ook niemand dood en zo. Maar ik vergat het.

Ik vergat dat ik naar een film zat te kijken, ik vergat dat die twee mensen die elkaar pas een dag kennen en dan al over trouwen en samen weglopen hebben in de jaren 50… niet echt waren. Ze waren geloofwaardig, ze hadden een verhaal en je ‘voelde’ hun verhaal… en dat is alles wat ik nodig heb. (Over de geloofwaardigheid van het verhaal hebben we het niet, puur over de personages.)

Filmisch was deze film om je vingers bij af te likken, echt alles klopt. De locaties, de kleding, het spelen met kleur (warme kleuren voor de Sharks, koude kleuren voor de Jets!) , en de casting!!!! Ik zat op mijn stoel te stuiteren toen ik meteen in haar eerste shot Rita Morena (Anita uit de versie van 1961) herkende, zo gaaf! Stuk voor stuk hadden alle personages iets, en zelfs Anybody was geweldig gecast terwijl ik daar in de oude film echt een grafhekel aan heb. Het is een nieuwe film, maar toch ook de oude film. Hij is ZO ONTZETTEND GOED!

Tijdens ‘The rumble’ zat ik op het puntje van mijn stoel, met mijn hand voor mijn mond, en ik voelde me letterlijk zó rot dat er gebeurde wat er gebeurde… TAMARA HET IS EEN FILM HET IS NIET ECHT. O ja. Toen kwam het einde. En tja, wie de film kent weet waar ik het over heb, voor wie hem nog niet kent zeg ik het op deze manier… Eerst buikpijn, toen opwellende tranen, toen eentje die over mijn wang rolde en daarna een tweede en toen gesnik, ik kon het echt niet meer inhouden. Geen eenzaam traantje, echt een volledige huilbui. Okéééééé dan.

Het moge duidelijk zijn, hou je van musicals moet je deze zien. Heb je genoten van de film uit 1961? Moet je hem zien. Hou je van dans moet je deze zien. Hou je van films die filmisch echt zo prachtig in elkaar zitten dat het gewoon niet leuk meer is? Moet je hem zien. En hou je gewoon van een prachtig liefdesverhaal? Dan moet je hem ook zien.

Kortom: Ga kijken! En luisteren. En als deze op welke streamingdienst dan ook komt: Ga ik hem ook 80 keer kijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *