Een droom komt uit

45226687_1978944588850517_7468481045755592704_oAls ik één ding heb geleerd de laatste twee jaar, is het dat ik mijn dromen altijd blijf bijstellen.
Eerst was het: ‘Ik wil een boek’. Toen ik dat had, werd het ‘Ik wil een boek bij een uitgever’. Dat veranderde naar ‘Ik wil een grotere uitgever.’  Elk boek een stapje hoger. Ik dacht dat het niet beter kon worden dan mijn winnende verhaal in de bundel van Zomer en Keuning. En toen kwam daar dinsdag 30 oktober 2018…
Op die dag was ik onderweg naar Amsterdam, voor iets dat zelfs te gek was voor mijn wildste dromen. In de trein zei ik nog tegen Patrick ‘Wat nou als ze zich bedacht hebben?’ Ik keek onderweg wel 20 keer op mijn telefoon, bang dat ik een bericht zou hebben dat het toch allemaal niet doorging, dat ze ziek was, dat er om wat voor reden dat ook iets tussengekomen was. En ineens liep ik die deur door, de lift in, en voor ik het wist stonden we in het kantoor waar ik al weken over droomde.

Ineens lag het op tafel.
Het contract waar ik al jaren over droomde, maar waarvan ik nooit verwacht had dat ik het echt zou krijgen. Een hele hoop pagina’s (Die ik thuis al minstens 100x keer had gelezen omdat ik het niet kon geloven) en nog steeds dacht ik: Er springt zometeen iemand tevoorschijn die ‘HAHA GRAPJE!’ roept. Maar het enige dat tevoorschijn kwam was mijn pen, waarmee ik een hele hoop paraafjes en een handtekening zette onder mijn allergrootste droom. Er waren bloemen. Taart. Een hele hoop mensen die me wilden feliciteren, en héél veel telefoons haha waardoor ik niet eens wist waar ik heen moest kijken.

45108089_1978944598850516_396450735828500480_oEr kwam geen ‘Grapje’, er kwam geen ‘Je bent niet goed genoeg’ (Geloof me dat ik dat vaak genoeg heb gehoord!) maar er kwam een ‘Welkom bij Luitingh!’ . En dat was eigenlijk pas het moment dat het tot me doordrong dat het gelukt was. Na acht jaar mijn best doen, ‘afzien’ en ‘werken’ aan mijn droom (Ik hou zo van schrijven dat het niet voelt als werken) was het niet het eerste mailtje, niet het eerste gesprek, niet het berichtje ‘We willen het hebben!’ dat ervoor zorgde dat het tot me doordrong, maar pas bij het zinnetje ‘Welkom bij Luitingh’ was het voor mij echt….
Omdat ik mezelf ken, en weet dat ik dit soort momenten tot in den treure wil ‘Ontleden’ had ik gevraagd of Patrick het wilde filmen. Ik kan het filmpje niet kijken zonder weer opnieuw in huilen uit te barsten.  Klik hier voor dat moment

Om een heel lang verhaal kort te maken: Ik tekende dus een contract bij Luitingh Sijthoff, voor een feelgood. Zomer 2019 kunnen jullie hem allemaal lezen! En als jullie me nu willen excuseren: Ik moet even een nieuwe ‘bucketlist’ maken. Wees niet bang, er is nog genoeg. Ik wil nog een vertaling, een verfilming, naar het boekenbal…

PS: Ik weet dat ik al een hele tijd niets meer gepost heb, maar ik bleek mezelf geblokkeerd te hebben door te vaak het verkeerde wachtwoord in te voeren en dat moest het hosting-bedrijf oplossen. Maar ja, voor we dáár eens achter waren… Ik beloof beterschap!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>