Het valentijnfestival 2019

52683048_2126756494069325_2524276486018433024_nZaterdag 9 februari was het zo ver: Het valentijnfestival. Mensen die me al lang volgen weten dat ik daar iets speciaals mee heb, omdat ik hun eerste schrijfwedstrijd won. Maar ook dit jaar bleek hartstikke speciaal te zijn, niet in de laatste plaats omdat Suzanne (Linksonder) er ook was <3 Het festival was dit keer in Driebergen ipv in Utrecht, én Patrick was bij me. Of moet ik zeggen: Ik was bij Patrick, want hij mocht een lezing geven. Dat begon trouwens al goed… *diepe zucht* Ik wist wel dat we Maike gewoon thuis hadden moeten laten…

Omdat Patrick die lezing ging geven waren wij er een stuk eerder dan andere bezoekers en zo had ik de kans om even ‘bij te kletsen’ met de auteurs die ik de eerste twee jaar heb leren kennen. Ik heb weer geweldige tips gehad van mensen die al langer in het vak zitten dan dat ik leef. Ik vertelde over wat ik heb gedaan, wat ik nog ga doen de komende tijd en hoe ver we zijn met ‘De mooiste dag van je leven.’ Ik ging er zo in op dat ik helemaal niet in de gaten had dat Patrick er niet meer was. Die was op dat moment al naar boven, want hij moest alles klaarzetten en een soundcheck doen. Dat dacht ik tenminste, tot ze me riepen: ‘Tamara! Kom eens gauw!’ Ik liep die prachtige zaal in, en daar trof ik dit aan…

Ik ben maar héél gauw weer naar beneden gegaan want ik zag het gebeuren dat de hele boel zou instorten omdat ze niet meer konden remmen. Na een hoop handjes schudden en felicitaties voor mijn contract bij LS in ontvangst nemen was het dan eindelijk tijd voor de bezoekers. En dat heb ik geweten! Eigenlijk was ik gewoon aanwezig als bezoeker, maar binnen tien minuten kreeg ik een exemplaar van ‘Sprong in het diepe’ onder mijn neus gehouden, of ik dat alsjeblieft wilde signeren.  En het was niet het enige. De hele dag door kwamen er mensen met míjn boek langs, net gekocht of zelf meegenomen. Ze wilden met me op de foto.
51935322_1981372248658190_149319034876198912_nIk dacht steeds ‘Waarom!!!’ (Zou je dat willen..) maar vervolgens bedacht ik dat ik zelf naar Amsterdam was gegaan om een foto met Kluun te maken, en van Ronald Giphart.  Het is alleen vreemd dat andere mensen dat van míj willen. Ik was al eens met Anja op de foto geweest, maar ik ben best groot, en zij is best klein. En dus leek het me een goed idee dat ik door mijn knieën zou gaan zodat ze niet met haar hoofd ter hoogte van mijn borst op de foto zou staan. Ik geloof dat ik wel eens betere ideeën heb gehad, maar het is in elk geval een vrolijke foto!

52153180_2126755220736119_3356555544990056448_oDe lezing van Patrick verliep prima. Hij kreeg zelfs vragen, en de rest van de dag kwamen mensen langs om te zeggen hoe geweldig hij het deed en hoe interessant het was. De man naast mij vroeg nog ‘Houdt hij ook wel eens een seconde zijn mond dicht?’ Meneer, u heeft een enorme dosis mensenkennis! Het antwoord was Nee, zoals je wel zult begrijpen.  En niet alleen nee m.b.t. die lezing, ook gewoon NEE in het dagelijks leven.

De dag ging veel te snel. Ik kocht boeken, liet ze signeren, maakte praatjes met uitgevers, met auteurs en knuffelde Suzanne  en andere Suzanne. Ik heb de hele dag geen seconde stilgezeten, verveelde me geen seconde, en mocht zelfs nog signeren in een handtekeningen-boekje. Ook een leuk verhaal trouwens, want de vrouw van wie het boekje was kwam uit Beek. -Wie dat niet weet, daar woon ik echt vlakbij- en dan moeten we samen in Utrecht op de foto! Haha. Toch blijft het vreemd om met mensen wiens boeken je al las voor je zelf schreef ergens te staan en te horen dat ze je ‘geweldig’ vinden of ‘omdat ik altijd zo met jou moet lachen.’ (Doe ik tenminste iets goed!) Als toppunt iemand die in je boek schrijft hoe trots ze op je is en zelfs tegen mensen zegt ‘dat ze mij kent’ (Daar heb ik wel een traantje om gelaten!) En hoe geweldig was het dat er meteen na afloop twee juryleden naar me toe kwamen en vroegen ‘Welk verhaal was nou van jou!’ (Hier heb ik het hardst om gelachen van de hele dag.)

51840044_2126756390736002_4258476755636977664_nVoor de uitslag van de valentijnprijs, de schrijfwedstrijd, en alle andere festival-gerelateerde-zaken verwijs ik jullie naar een van de andere kanalen. Ik was niet genomineerd, ik heb niet gewonnen (En ik heb trouwens ook nooit een pen gekregen! ) en er staat zo zoveel over op internet! Toen we naar huis wilden bleek het nog moeilijk te zijn om weg te komen, want ik wilde hier nog iets zeggen, daar nog iets vertellen, nog een praatje maken.. tot Patrick en Maike uiteindelijk gewoon ZONDER MIJ naar buiten vertrokken en ik met mijn tas onder de arm, mijn jas als een vlag achter me aan wapperend en twee boeken in mijn hand achter ze aan kon rennen. ‘Als we op jou moeten wachten zijn we morgenvroeg nog niet thuis.’ (én bedankt.)

Ik kon die avond niet meer op mijn benen staan, ik was doodmoe, maar wat was dit het waard! Als alle ‘boekenfeestjes’ zo leuk blijken te zijn, dan wil ik nooit meer iets anders doen!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>