On tour: Boekpresentatie in Amsterdam!

22687684_917103735114280_6412343315161600771_nNa een enerverende middag in Rotterdam stapte ik bij Olga in de auto om op weg te gaan naar Amsterdam. Daar zou namelijk de boekpresentatie van ‘De ontmaskering’ plaats vinden. We hadden ruim twee uur om de reis te maken, én onderweg even snel iets te eten.  Twee boek-gekken in een auto, je kunt je voorstellen waar het de halve reis over ging. (Nee dat lieg ik. We zijn ook twee moeders dus er behoorlijk deel van de tijd ging ook op aan verhalen over onze kinderen. Haha, burgerlijk he?) Maar toen, na een pitstop bij Burger King: Amsterdam!
We waren het bordje ‘Amsterdam’ nog niet voorbij of ergens kwam uit het niets een scooter voorbij. Geen lampen, geen helm, over het zebrapad, en hoewel Olga hem op een haar na gemist heeft, keek hij niet op of om. Dat was onze eerste kennismaking met Amsterdam. Daarna botsten we bijna op een bezemwagen die gewoon ineens van de verkeerde kant inhaalde,  en besloot ik dat ik NOOIT in Amsterdam wil rijden. We reden ongeveer dertig rondjes langs de gracht, op zoek naar een parkeerplaats (Waar we later hoorden dat er een Q-park om de hoek zat, maar hey, dat vertellen we gewoon niemand…) en toen het ein-de-lijk gelukt was, was Saarein zo gevonden.  Ik had al een tijd geleden contact opgenomen met de eigenaresse en het was leuk om haar in het echt te zien.

23794942_1570582679686712_5783854831664142355_nIneens zat ik in de Jordaan, in een ‘vrouwencafe’, met mijn boek over vrouwen die van vrouwen houden en kon ik alleen maar denken: ‘Wat geweldig dat ik dit kan doen.’ Ik kneep mezelf stiekem een klein beetje. Ik maakte stiekem een selfie om thuis te laten zien dat er al mensen zaten. Ik was heel even bang dat het café te klein zou zijn, toen we het van de buitenkant zagen maar van de binnenkant is het echt heel leuk gemaakt: Je kunt naar beneden, of naar boven. Er druppelden langzaam steeds meer mensen binnen, en ik schudde handen, kuste wangen, en nam complimenten in ontvangst over mijn jurk. Lily Frank en Kate Paris deden hetzelfde, en weer kwam daar iemand binnen die de moeite had genomen om speciaal voor mij naar het café te komen. (Dank je wel, J! Erg leuk dat je er was.)
23754778_1570582869686693_7387246272610124398_n
Voor het officiële gedeelte kwam Dia (De eigenaresse van Saarrein) nog even het eerste (gesigneerde) exemplaar in ontvangst nemen. We lieten nog een exemplaar achter voor op de leestafel, en toen was het tijd voor leuke dingen.  We hebben vragen beantwoord (Hey, als je ze had willen horen had je maar moeten komen…) en daarna kregen we zo’n stapel boeken onder onze neus om te signeren dat ik nu nog pijn aan mijn vingers ervan heb. De beste handtekening die ik heb gezet was toch wel toen ik zei ‘Bah, altijd dat VEEL LEESPLEZIER.’  Van Links klonk: ‘Schrijf: Waag de sprong. De liefde is het waard.’ Dus dat schreef ik. En ik keek ernaar en dacht: Nee, dat is niet ‘Tamara.’ Dus schreef ik eronder wat iemand van rechts riep: ‘Maar pas op, neerkomen kan hard zijn.’  Dat leek er al meer op. De stapel boeken leek maar niet kleiner te worden, steeds kwam er weer een nieuwe bij. 23844434_1570583049686675_435934507973220590_nGelukkig had ik mijn mooie gelukspen bij me…Veel te vroeg naar mijn zin keek ik hoe laat het was. En ik schrok. Ik had nog iets minder dan een half uur om op het station te komen, en als ik die trein zou missen, zou ik van Weert naar Sittard met een snelbus moeten, en van Sittard tot Heerlen met een stopbus. Meer dan een uur extra reistijd. Dus zette Olga alles op alles om te zorgen dat ik die trein zou halen. En dat bedoel ik letterlijk: Ze stopte bij het verkeerslicht, riep:’ Ja, rennen!’ en schopte me de auto uit voor ze met piepende banden wegscheurde.  Ik keek op de klok van het station. Amsterdam Amstel. 400 meter naar het station, 3 minuten, en ik had geen idee welk spoor. Dus zette ik het op een rennen. De mensen die het gezien hebben zullen zich kapot gelachen hebben, maar ik kwam letterlijk de seconde dat het fluitje klonk, de trein in vallen. Volgens mij hijgde ik in Utrecht nog steeds. Maar ik had het gered. En in Weert de bus, in Sittard weer een trein. Net na middernacht kwam ik op station Heerlen aan.

Mijn knight in shining armour wachtte al op me.
Net aangehouden door de politie omdat hij al een tijdje  ‘verdacht rondhing.’ Hahahaha.
Achttien uur nadat ik thuis vertrok, rolde ik in datzelfde huis mijn bed in. Doodmoe, maar ook ontzettend voldaan.  Op zij-aan-zij staat ook nog een verslag van onze lancering waarin wij ook nog aan het woord komen: Hier.

De eerste recensies voor ‘De ontmaskering’ zijn ook al binnen:
Zij aan zijJuuls boekwinkeltje, en The world of books by Fae
En nu? Uitrusten! Over negen dagen is alweer het volgende evenement!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>