Sushi, de kip van de zee.

oosterschelde-kreeft-menu-2In juni 2015 deed ik mee aan een verhalenwedstrijd van Blossom Books. Je kreeg een paar woorden, en daarna moest je zelf het verhaal afmaken.  Het had iets te maken met een boek met ‘Kreeft’ en dus toen ik vandaag over een kreeft schreef (Dit keer voor Luitingh sijthoff…) herinnerde ik me ineens dit verhaal.

De eerste dag van de zomervakantie was de heetste van het jaar. De meeste mensen (de mensen met gezond verstand) lagen buiten in het park, zaten buiten op het terras of deden andere dingen waarbij het woord ‘buiten’ prominent aanwezig was.
De achttien jaar oude Willa Malone miste dit gezonde verstand duidelijk. Anders had ze namelijk niet verkleed als een gigantische kip in een raamloos kelderkantoor gestaan.
‘Het komt er dus eigenlijk op neer,’ zei haar nieuwe baas meneer Overshaw, een kleine, wezelachtige man, ‘dat je mensen enthousiast moet maken voor kip.’ Hij gaf haar een stapel kleurige papiertjes. ‘Deze flyers verwijzen mensen naar ons restaurant, dus deel ze flink uit. En vertel er meteen bij dat ze een halve gegrilde kip met friet kunnen krijgen voor slechts € 7,50. En kakel er een beetje bij of klapper met je vleugels of zo. Mensen vinden dat leuk. Oké?’
Willa knikte en plukte een losse veer van haar linkervleugel.
Denk gewoon aan de vakantie, hield ze zichzelf voor. Nu ze klaar was met school, waren zij en haar beste vriendin Katie van plan om hun stad te ontvluchten en een wereldreis te maken. Maar de wereld over reizen kostte geld en de snelste manier om aan geld te komen, was blijkbaar door flyers uit te delen in een kokendheet kippenkostuum.
‘Hier,’ zei meneer Overshaw, ‘probeer het hoofd eens.’ Hij gaf Willa de belachelijk grote kippenkop en ze trok hem over haar hoofd.
Binnenin was het abnormaal heet. Ze voelde meteen hoe zich op haar slapen kleine pareltjes zweet vormden. ‘Dus eigenlijk moet ik gewoon de hele dag in mijn eentje buiten staan en voorbijgangers vertellen over kip,’ zei ze met een gedempte stem vanuit de kippenkop.
‘Oh nee.’ zei meneer Overshaw, ‘Je bent niet alleen. Je bent samen met Nick. Hij is zich net aan het klaarmaken.’ Hij draaide zich om en schreeuwde naar de deur: ‘NICK!’
De deur ging open en een andere gigantische kip waggelde het kantoor binnen. De kip trok zijn kop eraf en onthulde een jongenshoofd.
Willa constateerde dat het een van de knapste jongenshoofden was die ze ooit had gezien.
‘Dit is Nick,’ vervolgde meneer Overshaw. ‘Jullie zullen samen heel veel tijd doorbrengen.’

**Vanaf hier mochten we zelf verder met het verhaal**

‘Je mag je mond wel dichtdoen, het begint hier te tochten,’ zei Nick plagerig. Willa wilde dat ze door de grond kon zakken, met kippenpak en al. Dat hij knap was, was tot daar aan toe, maar dat hij het wist en ook wist dat zij het wist, was net een stapje te ver. Ze keek weer naar meneer Overshaw.
‘Dan komt het dus erop neer dat we samen mensen moeten vertellen over kip.’
Overshaw knikte overdreven en begon opnieuw over de flyers.
‘En vergeet de flyers niet uit te delen. Mensen krijgen 10% korting als ze een flyer inleveren en je krijgt provisie voor elke klant die met een flyer van jou binnen komt. Ik wil aan het einde van de dag de zaak vol hebben zitten en overal blije mensen zien.’

Willa knikte. Alsof ze kon vergeten flyers uit te delen, bij een baantje dat draait om… Nou ja… Flyers uitdelen. Toen ze zich omdraaide om met het onhandige kippenpak door de deur te waggelen, bleek Nick hetzelfde idee te hebben en hoewel één kip door de deur past, was er niet genoeg ruimte voor twéé dikke kippen.
‘Sorry! Ik zag je niet,’ klonk het gedempt vanuit het kippenhoofd naast haar. ‘Ik had het beter pas buiten op kunnen doen maar ik heb liever niet dat vrienden van me zien hoe ik mijn zomer doorbreng terwijl zij op weg naar het strand zijn.’

Tien waggelende, bloedverziekend hete minuten later stonden ze samen met een stapel flyers in de hand bij de buitendeur.
‘Ben je er klaar voor?’ Nick stak zijn vleugel uit naar de deur, en Willa probeerde te knikken, waardoor ze bijna haar kippenhoofd verloor. Toen Nick de deur openzwaaide sloeg de warmte hen letterlijk als een vuist in het gezicht.
‘Shit!’ klonk het vanuit het pak van Nick, iets dat hem meteen een zeer afkeurende blik opleverde van een vrouw die met haar zoontje aan de hand net voorbij liep.
‘Ik geloof niet dat zij bij het groepje blije mensen hoort dat Overshaw wil zien,’ proestte Willa het uit. ‘Maar nu actie. Ik stel voor dat ik hier ga staan, en jij daar op de hoek.’
Willa stak haar hand uit om de betreffende hoek aan te wijzen, en hoorde tot haar schrik ineens een gedempte plof. Het klonk als iets zwaars dat op de grond viel, gevolgd door een enorme vloek.

‘Kun je niet uitkijken, stomme gans!’
Op de grond lag een man van middelbare leeftijd. Hij droeg een pak en hij zag er ook al niet heel gelukkig uit. Hij veegde boos over zijn broek.
‘Eh, sorry, maar ik ben een kip. Geen gans,’ Mompelde Willa.
De man veegde met driftige gebaren zijn aktetas schoon en beende daarna met grote stappen weg. Dertig meter verderop was zijn gevloek nog steeds te horen. Toen ze Nick daarop wilde wijzen, zag ze hem ineens schudden en rammelen. Hij zou toch geen beroerte van de hitte hebben? Oh help! Ze had helemaal geen EHBO en geen idee wat ze moest doen.

Zo snel ze vooruit kon, in het lompe pak, waggelde ze naar Nick toe en legde haar vleugel op zijn arm.
‘Gaat het wel? Krijg je geen lucht? Nick! Zeg iets! Moet ik hulp halen?’  Willa stak haar hand uit en vervloekte het stomme pak, dat ze onder geen beding uit mocht doen voor het geval er kinderen rondliepen. Ze raakte een beetje in paniek. Net toen ze tegen alle regels in de kop van Nicks lijf wilde losrukken hield het schudden op. Zijn hand hield haar tegen. Het drong maar langzaam tot haar door wat ze hoorde toen ze beter luisteren.  Hij lachtte haar uit.

‘Hier, neem een flyer en ga kip eten!’ Ze drukte een voorbijgangster een flyer in de hand en probeerde zo goed en kwaad als het ging om Nick te negeren. Drie meter verderop zag ze de vrouw de flyer op de grond gooien.
‘He! Dat kan zo maar niet! Dat is vervuiling!’ riep ze haar nog na. De vrouw haalde alleen haar schouders op. In het uur dat volgde zagen ze meer flyers op de grond of in de struiken belanden dan dat ze mensen het restaurant binnen zagen gaan. Zo zou meneer Overshaw zeker weten niet tevreden zijn, en kon ze haar wereldreis ook wel op haar buik schrijven. Het enige voordeel aan dit baantje was zo onderhand dat ze ze minstens tien kilo zou afvallen omdat het binnen in het pak voelde als een sauna. Ze wist haast zeker dat een laag zweet in het pak stond.

‘Nick!’ Willa brulde over straat. Toen hij niet reageerde flapperde ze met haar vleugels om zijn aandacht te trekken. ‘We vallen niet genoeg op.’ zei ze, toen hij eindelijk naar haar toe gewaggeld was.  ‘Ik zie niemand naar binnen gaan om kip te eten en ze lezen de flyers niet eens.’
‘Ik weet wel iets!’ zei Nick, na even te hebben nagedacht.  Hij keek even rond, alsof hij zocht naar een geschikt slachtoffer en koos een man uit.
‘MENEER!’ kakelde hij. ‘Als wij niet voor het einde van de avond de zaak vol hebben zitten dan gooit onze baas óns op de grill. U kunt ons helpen door een flyer aan te nemen. Als u geen zin in kip heeft, geeft u hem dan door aan iemand anders, een paar straten verder. Ik ben te jong om op de grill te belanden!’

Zijn aanpak leek te werken want de man nam met een grijns de flyer aan.
‘Ik ben veganist kerel, maar ik zal hem aan iemand anders geven. Succes.’
‘Nu jij!’
Willa keek enthousiast rond maar juist op dat moment was er niemand in de buurt. Net nu ze een idee hadden dat misschien zou kunnen lukken.
‘Lekker kippetje!’ hoorde ze iemand roepen uit het raam van een auto die voorbij raasde. Ook dat nog. Willa richtte haar aandacht weer op de mensen op de stoep maar de enige persoon in de wijde omtrek was een oude dame met een rollator, en voor die dicht genoeg bij haar was om haar een flyer in haar handen te drukken, was haar dienst al voorbij.

‘What-the-fuck!’  Willa draaide zich om naar waar het geluid vandaan kwam. Tenminste, dat hoopte ze, want het was lastig inschatten met dat grote kippenhoofd.
‘Het moet niet gekker worden! We hadden de afspraak dat jullie alleen zouden flyeren en nu ineens hebben jullie ook pakken en staan jullie ook nog om de hoek van onze zaak?!’
Willa zag een bijna twee meter lange Koikarper staan met een stapel flyers in zijn hand. Oké, je kunt veel verwachten op straat, en zeker als je zelf een enorme kip bent, maar dit was toch redelijk vreemd.
‘Alsof die wasabi die Overshaw op de deur van onze toiletten heeft laten smeren niet genoeg was. Nu komen jullie ook nog onze klanten stelen!’

‘Ik..Ik…Sorry?’ stamelde Willa geschrokken. Ze gigantische vis negeerde haar.
‘Ik ga nu mijn baas vertellen dat jullie je niet aan de afspraak houden.’ Hij stampte boos weg, en toen Willa hem achterna wilde lopen hield het zware, en veel te warme kippenpak haar tegen.
‘Wacht nou even!’ riep ze de gigantische vis na. ‘We kunnen er toch over praten?’ Ze voelde de ogen van Nick in haar rug branden omdat ze de vis achterna waggelde.
‘Ik leg het je straks uit!’ brulde ze voor de zekerheid zijn kant uit. Toen ze de hoek omliep zag ze  de reden waarom de vis zo woedend was. Op nog geen 200 meter van de plek waar zij en Nick hun flyers uit stonden te delen bevindt zich een reusachtig Sushi-restaurant. Met de slogan: ‘SUSHI , DE KIP VAN DE ZEE!’

Willa kreunde. Hard. Een jongen op een skateboard die haar voorbij zoefde riep haar tot overmaat van ramp ook nog na.
‘Hoe wil jij je eitje morgen? Bevrucht?’  Ze stak haar middelvinger naar hem op. Voor het idee, want hij zag het toch niet in dat belachelijke pak. De Koikarper was al verdwenen en Willa duwde resoluut de deur van het restaurant open. Het was heerlijk koel binnen, overal bakken met ijs en zelfs door het kippenpak heen was te voelen dat ze hier wel airco hadden. Ze genoot even een seconde van de kou. ‘Foscus Willa!’ maande ze zichzelf. Dit was niet de reden waarom ze hier was.

Haar ogen schoten van links naar rechts en ze zag nog net een paar vinnen door een personeelsdeur naar achteren verdwijnen. Willa volgde de vinnen en duwde de deur open om in een soort personeelsruimte met kleedhokjes en een paar banken uit te komen. Daar stond hij. Of nou ja, een halve Koikarper.  Met zijn rug naar haar toe. De kop lag op de grond. Met een zucht van opluchting rukte Willa haar eigen kippenkop af. Koele lucht streek langs haar gezicht en even genoot ze van de heerlijke verkoeling.

De karper draaide zich om.
‘Willa?’ Ze kon haar ogen niet geloven en haar mond zakte open.
‘James?’. De Koikarper was niemand anders dan haar broer.
‘Wat doe jij nou in dat stomme kippenpak?’ Dat was de druppel.
‘In dat stomme kippenpak probeer ik mijn vakantie bij elkaar te sparen. Als ik mijn flyers zou kunnen uitdelen en de klanten niet liever naar een stomme rotte vis zouden luisteren en zijn flyers aan zouden willen nemen.’

Willa keek hem walgend aan.
‘Ik moet mijn baas zo gaan vertellen dat de sushizaak om te hoek zijn klanten voor zijn neus wegkaapt en dan moet ik ook nog zeggen dat mijn eigen broer dat doet. Dat hij mijn vakantie saboteert en dat hij er nog van geniet ook.’ James slaakte een diepe zucht. Op zijn typische grote broer toon, die hij alleen gebruikte als hij wilde laten merken dat hij de oudste was begon hij haar de les te lezen.
‘Die baas van jou, die Overshaw, die heeft eerst een paar tieners betaald om rauwe eieren tegen de ruiten van deze zaak te gooien toen we net open waren.. En alsof dat niet genoeg was, heeft hij ook nog een rechtszaak aangespannen om ons te verbieden om onze slogan te gebruiken. Uiteindelijk is hij met mijn baas om de tafel gaan zitten en hebben ze afgesproken dat wij het eerste half jaar, in de zomer met Koi’s flyeren en hij het volgende half jaar, in de herfst en winter met kippen.’

Willa wist niet of ze boos moest worden, of opgelucht moest zijn. Dat zou betekenen dat ze eigenlijk pas in de winter met het pak zou moeten lopen. Te laat voor de wereldreis, maar vast en zeker een stuk aangenamer dan om met tropische temperaturen in het pak op straat te staan.
‘Je snapt, dat mijn baas hier niet blij mee gaat zijn,’ zei James.
‘Ik heb met jouw baas niets te maken. Ik snap niet dat je me dit aandoet.’ Ze gooide haar handen in de lucht. Van frustratie. Omdat ze oververhit was, of misschien omdat ze wist dat haar broer helemaal in zijn gelijk stond. Ze nam niet eens de moeite de kop weer op haar hoofd te zetten om richting de uitgang te lopen. De blikken negerend van verbaasde klanten die zich vast afvroegen wat een onthoofde kip te zoeken had in een sushirestaurant stapte ze de straat op met de kop nog in haar hand.

Eenmaal terug op haar eigen straathoek liet ze zich voorzichtig op de stoep zakken, iets dat nog niet zo makkelijk was met de ronde kippenbillen van het pak. Er welden tranen op in haar ogen en binnen een seconde later zeeg Nick naast haar neer.
‘Wat was er nou?’ Hij zette ook zijn kop af en bleef zitten, kijkend naar haar tranen. Twee zwetende kippen met hun hoofd naast zich op de stoep. Toen begon Willa pas echt te huilen.
‘Ik dacht dat het makkelijk verdienen zou zijn. Maar mensen schelden de hele dag. Ze maken seksuele opmerkingen en niemand gaat kip eten. Die provisie kan ik op mijn buik schrijven, en het geld voor die wereldreis heb ik waarschijnlijk pas over drie jaar bij elkaar. Dan heb ik al geen zin meer en is Katie al geweest in haar eentje.’

Ze veegde met de achterkant van haar vleugel langs haar neus toen Nick begon te praten.
‘Jij hebt tenminste nog een keuze,’ zei hij zacht. ‘Mijn oom wil dat ik dit doe, en mijn ouders zijn het met hem eens dat het goed voor me is dat ik werk. Mijn betaling? Ik mag een emmer kip mee naar huis nemen vanavond.’ Door haar tranen heen keek Willa hem aan.
‘Je oom?’ In zijn ogen flitste iets. Een moment, alsof hij twijfelde om haar in vertrouwen te nemen.
‘Overshaw’ fluisterde hij, en draaide zijn hoofd weg van schaamte.
‘Mijn broer is aan het flyeren voor de sushi zaak om de hoek’ zei Willa schouderophalend. ‘En die schijnen een afspraak te hebben met je oom dat alleen zij iemand in een pak mogen laten lopen. We zijn niet alleen hete kippen, we zijn ook illegale kippen, want het eerste half jaar mocht je oom alleen maar flyers uitdelen. Meer niet.’  Ze liet haar hoofd zakken voor ze met zachte stem verder ging.
‘Het maakt ook allemaal niet uit. Ik had niet verwacht dat het zo moeilijk zou zijn en het is ook helemaal niet leuk.  Als James gaat klagen bij zijn baas gaat die weer klagen bij je oom en dan zit ik sowieso zonder werk. Ik kan beter nog iets van mijn trots bewaren en nu naar binnen gaan en ontslag nemen.’

Nick trok haar overeind. Iets dat nog lastiger was dat het leek, met die dikke lichamen. Hij boog zich voorover. Dat zou zij eigenlijk ook moeten doen. Het leek alsof hij haar wilde kussen, dus Willa boog zich ook voorover. Een buschauffeur , die het tafereel vanaf het verkeerslicht gadesloeg, toeterde. Willa en Nick hoorden het niet. Ze keken elkaar diep in de ogen terwijl hun gezichten steeds dichterbij kwamen. Hun lippen elkaar bíjna raakten. Hoe ze nog maar een paar seconden verwijderd waren van hun eerste kus. Hoe….
‘NOEMEN JULLIE DIT NOU KLANTEN BINNENHALEN?’ Geschrokken van het geschreeuw keken ze op.
‘Meneer Overshaw,’ kreunde Willa.
‘Ja, meneer Overshaw. Inderdaad. Het is maar goed dat ik even kom vragen waarom er nog geen klanten binnen zijn gekomen met flyers, want anders had ik helemaal niet geweten dat jullie hier maar wat zitten te lamballen op een stoeprand.’
Hij wees op Nick met een gekromde wijsvinger en zijn wezelachtige gezicht stond streng en nog geniepiger dan normaal.
‘En jij jongeman, kunt fluiten naar je kip vanavond. Leg dat maar uit aan je ouders. Jullie kunnen je allebei gaan omkleden en daarna wil ik jullie niet meer zien.’

Willa en Nick keken elkaar aan. Heel even maar, maar lang genoeg. Nick knikte, bijna onzichtbaar maar genoeg voor Willa om te begrijpen wat hij van plan was. In een vloeiende beweging stond hij op en trok Willa mee op haar voeten. Hij greep zijn kippenhoofd van de grond en plantte het met een zwaai op het hoofd van Meneer Overshaw.
‘Ik wil niet eens meer voor u werken. En als ik uitleg aan vader en moeder waarom niet, dan zullen ze dat begrijpen. Ik hoef die vieze vettige kip niet eens meer. Ik neem ontslag!’ Willa gooide haar kippenhoofd ook richting Meneer Overshaw, die hem niet zag aankomen en trof hem recht in zijn buik waardoor hij bijna dubbelklapte.
‘En ik neem ook ontslag! U buit mensen uit en u houdt zich niet aan afspraken met andere ondernemers, voor zo iemand wil ik niet eens werken!’ Met een zwaai draaide ze zich om en wilde ze weglopen. Een hand op haar schouder hield haar tegen.
‘Mijn kippenpak, jongedame!’ klonk het gedempt maar streng achter haar. Zonder er verder over na te denken stroopte Willa het onderste gedeelte van het pak van haar lichaam af en even later stond ze met alleen een kort broekje en shirtje, en een gele panty aan op straat en gooide ze het dikke onderlijf in de richting van Meneer Overshaw. Nick volgde bijna meteen haar voorbeeld, en zonder nog om te kijken hoe Overshaw die twee pakken mee moest nemen, liepen ze weg.
‘We kunnen in het park even bij de fontein gaan zitten? Afkoelen?’ stelde Nick voor en Willa knikte.
‘Klinkt goed.’

Vijf minuten later zaten ze in het park, op de rand van de fontein te genieten van de zon.
‘Stuk beter dan in het pak, nietwaar?’ Ze knikte enthousiast.
‘Veel beter!’ Ze spatte wat water omhoog met haar hand. ‘En ook makkelijker om je te raken met water, dan wanneer je die kop op hebt.’ Plagerig spatte hij wat water terug.
‘En jij bent ook een stuk aantrekkelijker om te zien in strakke kleren!’ Willa bloosde. Kon ze nu maar iets leuks terug zeggen.
Snel antwoordde ze: ‘Jouw eigen hoofd is ook een stuk leuker dan die gele kop!’ Alsof ze zich plots weer herinnerden waar ze mee bezig waren toen Overshaw om de hoek kwam, bogen ze zich als vanzelf naar elkaar toe.
‘Het spijt me van die mental breakdown net,’ mompelde Willa, toen Nicks lippen bijna de hare raakten. Daarna dacht ze aan niets meer.  Alleen nog aan zijn lippen op de hare en de vlammen die haar uitsloegen en die niets te maken hadden met een kippenpak in de brandende zon. Nick sloeg zijn arm om haar schouder en zijn hand in haar haar. Toen hij haar dichter tegen zich aan wilde trekken op het moment dat zij hem harder wilde zoenen ging het mis. Pardoes vielen ze achterover, en de fontein in. Het water liep meteen in haar neus en proestend als een zeehond , waardoor de waterdruppels overal heen vlogen kwam ze weer boven water.

‘Lekker verfrissend,’ lachte Nick en keek haar serieus aan.
‘Heerlijk, dat zouden we vaker moeten doen,’ zei Willa met een grijns. ‘En nu?’ Op een paar meter afstand bleven al mensen staan om naar ze te kijken.
‘Als jullie op deze hete dag ook wat verfrissing willen, moeten jullie naar de Sushi bar gaan!’ brulde Willa. ‘Daar hebben ze ijs, en Airco. Het is de kip van de zee en ze hebben aardig personeel!’ Ze lachen er allebei om als ze mensen instemmend zien knikken. Nick stapte over de rand en stak galant zijn hand uit naar Willa om haar uit de fontein te helpen.

Over zijn schouder zag ze een man hun richting uit komen.
‘Ik denk dat we nu op onze donder gaan krijgen dat we niet in de fontein mogen spelen,’ fluisterde ze in zijn oor terwijl ze zich omhoog liet trekken.
‘Ik hoor jullie net iets roepen over mijn restaurant. Ik kan altijd jongelui zoals jullie gebruiken. Hebben jullie zin om voor mij in de sushi bar te komen werken?’ Daar hoeft Willa geen seconde over na te denken, en Nick ook niet.
‘Ja!’ klonk het als uit één mond.
‘Kom als jullie droog zijn maar langs dan praten we er eens over. Ik zie jullie straks!’
‘Misschien lukt die wereldreis toch nog,’ opperde Nick. ‘Al zal ik je wel gaan missen. ‘

Willa keek hem aan en hield haar hoofd een beetje schuin.
‘Misschien wel. Maar misschien heb ik nu wel iets veel leukers gevonden dan een manier om op vakantie te kunnen.’ Ze keek hem lachend aan, net voordat ze haar lippen weer op de zijne drukte.  ‘De hele zomer ligt nog voor ons!’


Heb je het tot hier volgehouden?
Bravo!! Ik realiseerde me namelijk hier pas, hoe mijn schrijven ‘gegroeid’ is in de laatste jaren, en hoe vreselijk dit verhaal eigenlijk was. Én ik realiseer me ook nu pas dat ik terecht niet gewonnen heb! hahaha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>