To trein, or not to trein…

Gisteren ging ik naar Amsterdam. (Wat ik daar heb gedaan komt later nog een nieuw bericht over..)  Amsterdam is altijd mijn favoriete stad geweest, alleen de weg er naar toe niet. Twee uur en twintig minuten in de trein. Het ging uiteraard weer niet zonder slag of stoot, maar laat ik bij het begin beginnen.

17458203_1333034260108223_2209001533799392762_n

Dit is eigenlijk een foto van het einde… Sssst

Ik stapte om half tien in in Heerlen.
Jellie’s trein zou om half twaalf stoppen in Utrecht. Suzanne zou daar in die trein stappen, en mijn trein zou aan de overkant van het perron stoppen. Ik zou twee minuten hebben om over te steken en in die trein stappen. Kan niet misgaan. Zou je denken. Dat kan het dus wél. Nadat ik al ongeveer anderhalf uur onderweg was, kreeg ik een bericht van Jellie dat ze in het tweede treinstel zat. Een paar minuten later kreeg ik een bericht van Suzanne dat ze Jellie had gevonden. Mooi. Dan hoefde ik alleen maar in die trein te stappen. Mijn trein komt het station binnenrollen en ja hoor: Die andere trein staat er al.

Het duurt even voor iedereen is uitgestapt en als ik me tussen de zwetende Comic-con bezoekers door naar buiten heb gewerkt kijk ik om me heen. Geen Suzanne, geen Jellie. Nee natuurlijk niet, wat die zitten in die trein. Op dat moment klinkt er een fluit. Van de conducteur. Die ‘schiet-op-want-de-deuren-gaan-dicht’ fluit. Dus doe ik wat elk verstandig mens zou doen: Ik spring nog net tussen die sluitende deuren de trein naar binnen. Zo close dat ik ze bijna langs mijn billen voel schrapen. Maar who cares: Ik ben binnen.  Als een sardientje in een blikje, maar dat boeit niet. YES! Ik heb het gered! Niet dat ik door de trein kan lopen naar Jellie en Suzanne, want ik kan letterlijk geen kant op, maar ik ben in elk geval onderweg naar Amsterdam!

En dan gaat mijn telefoon.  ‘Hey! Met Suus. We zien je niet. Waar ben jij?’ Ik antwoord trots: ‘Het is gelukt hoor! Ik sta in de trein!’ Even hoor ik niets. Dan een diepe zucht.  ‘Waar zitten jullie?’ vraag ik. Het blijft weer stil. ‘Ze zit in de trein’ hoor ik Suus zeggen tegen Jellie. Ik dacht nog bij mezelf ‘Goed hé!’ Tot het antwoord van Suzanne kwam. ‘Wij zitten niet. We staan. Op het perron in Utrecht.’  Ik was er volledig van overtuigd dat dit een grap van Jellie was, vanwege de laatste keer, maar na nog drie keer vragen kan ik tot grote hilariteit van de andere reizigers niets anders uitbrengen dan ‘Niet wéér he!’ Even later sta ik een vrouw uit Geleen die met haar zoon op weg is om zijn kamer in Amsterdam te bekijken, uitgebreid te vertellen dat het de laatste keer ook al mis ging. Het is blijkbaar een leuk verhaal want iedereen lacht. (Mee. Niet uit. Hou ik mezelf voor.)

Jellie en Suzanne nemen een trein later, en zo sta ik na 20 minuten sardientje spelen ineens in mijn eentje in Amsterdam op het Centraal Station. Op spoor acht, want daar zouden ze aankomen om twintig over. Ook al staat er op het bord dat de volgende trein pas veertig minuten over komt. Ik loop wat heen en weer, tot weer mijn telefoon gaat.

‘Waar ben jij?’
‘Spoor Acht. En jullie?’
‘Spoor vijf.’
‘Blijf waar je bent! Don’t move! Ik kom eraan.’

Vijftien seconden later kon ik ze eindelijk knuffelen. Ik weet gelukkig nu waar het aan ligt. Aan Jellie. Dat kan niet anders. Die meid is zó slecht met treinen. 😉

2 gedachten over “To trein, or not to trein…

  1. Adriana Cornelia Verkaik

    Goedenacht Tamara. Goed recent artikel van jou in “Via Heerlen”. Amsterdam HEEFT het, is ook mijn stad! Leidseplein. COC op loopafstand van A’dam-C Ben nu 85, invalide. Ik woonde voordat ik naar Heerlen vertrok 33 jaar in Ede. Een uurtje treinen naar Amsterdam-C. Ik kwam daar toen veel. Nu “slijt ik” denk ik mijn laatste jaren in Heerlen. Geisoleerd, dat wel. Bijna niemand hier in mijn woonbuurt weet iets over mijn privé. Ben hier 17 jaar geleden o.a. komen wonen omdat er in Heerlen destijds COC was, maar dat sloot de deuren toen ik hier aankwam. In een ver verleden heeft Wijnand Sengers, psychiater bij de GGD Rotterdam een boek geschreven met mij o.a. als een van de hoofdpersonen, dat luidt “Gewoon hetzelfde”. De man was ook homofiel, hij hielp homo’s en lesbiennes die in de knoei zaten. Misschien heb je iets aan deze mededelingen? Veel succes met jouw groot schrijverstalent! Groet Adriana.

  2. Tamara Haagmans Bericht auteur

    Beste Adriana. (Ik hoop maar dat ik dat zo mag zeggen haha.)
    Allereerst bedankt voor uw reactie en compliment, ik zie hem nu pas dus mijn excuses dat het zo lang geduurd heeft voor ik hem goedkeurde. Dat moet ontzettend heftig zijn, om vanuit Amsterdam naar Heerlen te komen en dan ook nog zo’n ‘Geheim’ mee te dragen. Of nou ja, geïsoleerd te leven en dat niemand het weet. Ik ga het boek opzoeken en hoop dat het nog ergens te vinden is. Bedankt voor het openhartige bericht. <3

    PS: Amsterdam heeft HET zeker! Daarom gaan we daar ook de presentatie houden. En ook omdat hier in Heerlen zelfs na het artikel niemand echt interesse heeft getoond 😉 dus volgende maand heerlijk naar onze hoofdstad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>