Uw broeders hoeder

Ik heb er een nachtje over geslapen, en ik heb toch besloten om het te schrijven. Iets wat me al een paar weken ontzettend dwars zit.

Vorige week schreef een vriendin van me dat ze in het OV zat, onderweg naar haar werk. Vrijwel meteen kreeg ze reacties als ‘Je moet thuiswerken!’ en ‘Thuisblijven!’ Ik zie die persconferenties ook allemaal, en ik hoor hem zeggen ‘Zoveel mogelijk’ of ‘Waar dat kan.’ En soms kan dat niet. De schoonmaakster, die kantoorruimtes poetst, voor haar is het heel lastig om dat vanuit thuis te doen. Ik denk ook dat ik liever niet wil dat mijn tandarts thuis gaat werken. En stel je voor dat de caissière van mijn supermarkt thuiswerkt. Moet ik elke keer met mijn boodschappen naar haar huis lopen om te betalen. Lijkt me dodelijk vermoeiend…

Een paar dagen voor mijn vriendin in de trein zat was ik in Duitsland. (DL was geel, ik als grensbewoner mag gewoon 24u zonder problemen in NRW zijn, mag daar tanken, boodschappen doen, alles wat ik normaal ook doe. We reden in onze eigen auto en we droegen mondkapjes, aangezien dat daar verplicht is, en omdat we allebei in een risicogroep zitten zijn we misschien nog wel voorzichtiger dan de meeste mensen.) Maar toch heb ik mezelf de hele avond moeten verdedigen ‘dat het door mensen als ik’ komt dat het virus maar niet weggaat. ‘Je moet je aan de regels houden!!’ , tot ik uiteindelijk alles maar verwijderd heb. En dan komen we bij gisteren.

Ik moest gisteren naar de fotograaf. Hoe je die situatie ook wendt of keert, om dat te laten werken móet een van ons zich verplaatsen. De fotograaf moet hierheen komen, of ik moet daarheen. Mijn enige uitje de laatste maanden is een bezoekje van tien minuten aan de supermarkt. Ook niet bepaald een pretje omdat iedereen gestrest rondloopt, er geen lachje meer vanaf kan en mensen bot en onvriendelijk reageren op alles. Aangezien de studio, lampen, camera’s van de fotograaf moeilijker te verplaatsen zijn dan mijzelf en een jurkje, besloten we dat ik naar haar zou komen. Mét onze eigen auto, met mondkapjes, geen handen schudden, afstand houden en noem al die regels maar op. We zijn met een omweg naar huis gegaan om niet precies in de spits terecht te komen en dat was het.

Ik heb zo’n ontzettend fijne (En leuke) dag gehad, en ik wilde dat gisteren met foto’s op Social Media zetten. Ook omdat het zo ontzettend grappig was wat er gebeurde. Met die vriendin en haar OV-reacties nog in mijn achterhoofd heb ik dat niet gedaan. En toen ik later in bed lag, bedacht ik dat ik me nog nooit iets heb aangetrokken van wat andere mensen denken maar dat ik gisteren tegen mijn man zei ‘Ik doe het niet, want geheid dat er weer k*treacties op komen.’ Dat heb ik nog nooit gedaan/nooit over nagedacht!!!!

Ja, dat virus is vervelend. Ja, alles wat we niet kunnen doen is vervelend. Ja, daar heeft iedereen last van. Wat ik nog veel vervelender vind dan al die maatregelen, al die zieke mensen, al die dingen die ik zo leuk vind die niet meer mogen, is het feit dat mensen nu vinden dat ze op iedereen commentaar mogen geven. Dat zij anderen op de vingers mogen tikken. Dat zij dus vinden dat de ander (De vriendin in het OV, Ik in Amsterdam) niet in staat is om zelf na te denken of iets verstandig is, of denken te weten of iets noodzakelijk is of niet. Dat dat soort berichten ervoor zorgen dat ik dingen maar niet vertel omdat ik geen zin heb om op mijn vingers getikt te worden. Over twee weken word ik 40. Ik heb geen babysit nodig. Ik ben heel goed in staat om zelf na te denken.

Dus bij deze: Ik heb een geweldige dag gehad -durf de foto’s van de fotograaf nog niet te plaatsen omdat die in een magazine komen- en ben een half uur in Volendam geweest, waar geen kip te zien was. EN IK HEB GENOTEN. (Ik wel. Over hem kan ik geen uitspraken doen. Hahaha.)

1 gedachte op “Uw broeders hoeder

  1. Jennie Camminga

    Wat fijn dat je zo genoten hebt. En waarom ook niet. Schijt aan die zeurpieten. Vooral op Fb is iedereen òf schijnheilig super geweldig òf super negatief. Een middenweg is er niet. Anderen afkraken of op de vingers tikken dat kunnen ze wel, maar laten ze eerst maar eens naar zichzelf kijken. Als het niet verplicht is in de winkel, dan doe ik geen mondkapje op, maar dan moet je die kwade blikken zien. Trek ik me niks van aan. Ik kreeg ook een stortbak aan negatieve reacties over me heen toen ik TisjeboyJay een knuffel had gegeven. Ik zou zijn oma via hem kunnen besmetten. Wtf, ik zit zelf ook in de risicogroep. Maar ook daar trek ik me niks van aan.
    Blijf genieten van je leven, het is al zo kort.
    Veel liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *