Vluchteling.

12039282_926925837385736_4917197526243448900_n

Schatjes he? Toch wil het merendeel van het “Nederlandse volk” ze zo snel mogelijk weg hebben. Een bom erop. Ophangen. Deze twee schatjes zijn namelijk vluchtelingen.

Zondagavond kreeg ik een berichtje van Joyce, dat de noodopvang waar ik zaterdag al was met 72 uur verlengd was en of ik maandag nog een keer kon en wilde gaan. Ik hoefde er geen seconde over na te denken en zei “Ja.” Anke, van Heerlen HELPT ging ook mee en zo gingen we om half tien alweer langs de security. Die staan daar trouwens niet om de vluchtelingen binnen te houden, maar om mensen die ze bedreigen buiten te houden!!! Hoe zielig is dat! De meeste mensen sliepen nog. Ze lagen onder dekens, sommigen nog met hun jas aan, omdat ze het zo koud hebben.

Dit keer zag je een verandering. Niet alleen herkenden de kinderen me van zaterdag, ook de ouders waren niet meer zo wantrouwend en ik mocht hun kinderen ook mee naar buiten nemen. Ze hebben rondgerend en op een springkussen gesprongen. Weer communiceerde ik met handen en voeten en we begrepen elkaar. En weer , meer dan eens had ik tranen in mijn ogen. Ze klagen niet. De ouders niet, de kinderen niet. Maar je ziet hoe ‘moe’ de ouders zijn en hoe ‘dankbaar’. Zelfs als je alleen maar even naar ze lacht. Dezelfde rode kruis meneer van Zaterdag vertelde me hoe het ‘hier’ in elkaar zit. Wie die mensen zijn en waarom ze daar zijn en niet thuis. Wat het die mensen heeft gekost om tot hier te komen. Ik kán het me niet eens voorstellen. Ik heb horrorverhalen gehoord waarvan ik misselijk werd.

Ik had geen mening over vluchtelingen. En waarom niet? Omdat ik dan ga lezen naar de meningen van andere mensen. En dan ga ik huilen. Ik kan er met mijn verstand niet bij wat ik lees. “Bom erop” en “Het land uit” en “Er staan daar genoeg bomen om ze aan op te hangen.” Ik wil nog steeds geen mening hebben over vluchtelingen. Ik wil alleen mijn ervaring laten zien, dat het ook anders kan dat de dingen die het nieuws WEL halen. Filmpjes over ontevreden mensen en scheldende vluchtelingen die met eten gooien .Ik wil ook niemand een mening opdringen!

Dat is het. Een mening.
En mijn mening is het, dat een kind een kind is. Of het nou uit Syrië komt of in Nederland geboren is. Of het nou speelt met een houten blokje omdat dat het enige is waar het mee kán spelen, of met een Playstation omdat zijn Nintendo Ds kwijt is. Voor mij zijn alle kinderen hetzelfde. Of ze nou naar Allah of naar Boeddha of naar God bidden. Ik hoop echt van harte dat ze over een paar jaar nog eens terugdenkt aan die rare vrouw die over de grond rolde met zes kinderen over zich heen, gekke bekken met ze trok en zich vol heeft laten plakken met vier vellen stickers terwijl ze op haar ritje naar huis wachtte, naar haar eigen kind. Die met de Xbox.

Ik hoop dat ze goed terecht komen….
Waar dat ook mag zijn.

Pfffffff.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>