Zaterdag in Limburg…

Afgelopen weekend was ik het thuiszitten zó enorm zat, en hadden we echt behoefte om even niet tussen onze eigen vier muren te zitten. Wandelen is tegenwoordig ook meer tussen-de-anderen-slalommen, dus zocht ik iets anders. Via-via kwamen we terecht bij Kasteel Limbricht, waar ze een ‘Elfstedentocht-rally’ hadden.  Ontvangst met appeltaart en koffie, een box met hapjes voor onderweg, en aan het einde saté. In je eigen auto, dus geen last van andere mensen. Kan niet beter. Klonk niet verkeerd, dus klikte ik het aan en bestelde het.

Fast forward naar 12.15 toen we bij het kasteel stonden met in onze hand het mapje met opdrachten. Dachten we. (Mocht je jezelf dit toch aan willen doen: lees dan vanaf hier niet meer verder, want ik ga spoileren…)

De eerste opdracht is een geprint stukje google maps met ‘We gaan ouderwets kaartlezen, succes.’ Een blauwe lijn en zoek-maar-uit-waar-je-heen-moet. Dat ging dus al mis omdat de kaart en de straatnamen niet leesbaar waren. Gelukkig was wel te zien dat we naar Sittard moesten, en geheel toevallig kwamen we op de juiste plek terecht. Op de plek moest je uitstappen, betaald parkeren, om de stadswal te zien… In Sittard heb ik de puzzel voor de coördinaten opgelost, om er achter de komen dat bovenaan de pagina gewoon letterlijk staat waar je heen moet. Ik dacht eerst nog dat je daarvoor een Qr-code moest scannen maar het staat ook gewoon in de tekst én bovenaan de pagina. Zonde. Maar oké, we moesten naar Echt.

OVER DE A2! Sorry, maar zo’n tocht doe je toch vanwege de mooie uitzichten, vooral in Limburg, en niet om over de autoweg te rijden? Je kunt makkelijk langs de A2 rijden en toch nog iets van het mooie Limburg zien. Maar vooruit, voordeel van de twijfel. In Echt kom je bij een kerk. Waar je niet naar binnen mag, want tja, Corona. Dus leuke kerk, doei ga maar weer rijden want hier is niets te zien. Dan uitgeschreven route: Hier naar links, daar naar rechts, rotonde, we gaan naar Stevensweert. EINDELIJK zie ik een mooi stuk natuur. Bomen, water, een molen, hoera! Een stampvolle parkeerplaats, zo vol dat er geen plek meer was om te parkeren, dus tja, helaas. Ook hier geen stop. We hebben maar gewoon de plek waar we heen moesten voor de volgende stop op de navigatie ingevoerd want tijd om het rustig uit te zoeken was er niet: De parkeerplaats was vol en we hielden het verkeer op.

We moeten naar Wessem. Naar een kerk. En drie keer raden? We rijden wéér de A2 op.
En de kerk is wéér niet open/te bezichtigen/te bezoeken. Nou wil ik niet zeggen dat ik anders wel de kerk naar binnen was gegaan, maar in de papieren staan foto’s van de kerken en informatie, en vervolgens kun je er niets. In Wessem is wel water, dus we gaan met onze picknickdoos aan de waterkant zitten (En wie Patrick kent weet dat die inmiddels helemaal in zijn nopjes was, alles was geweldig en fantastisch en dat allemaal met volle mond.) Ik moet eerlijk zijn: Het eten was lekker! Goed verzorgd, en op één ding na ook alles wat erbij hoorde te zitten in doos. Patrick ruimde alles op terwijl ik door de map bladerde. ‘Ga hier de A2 op’ las ik voor. Nog meer autoweg. ‘Ga naar deze kerk’ las ik met opgetrokken wenkbrauw. Nog meer kerk. Vast ook gesloten. De tocht ging nog door naar Thorn, Linne, Roermond (Naar een kerk..), Nieuwstadt (En de rest ben ik vergeten).

We keken elkaar aan. Patrick en ik hebben niet veel woorden nodig, dus zonder dat hij iets zei haalde ik mijn schouders op en zonder nog meer woorden eraan vuil te maken stapten we in de auto en reden terug naar Limbricht.

Eenmaal bij het kasteel leverde hij het mapje in. Niemand vroeg ‘En, hoe was het?’ Misschien maar beter, want Patrick had gezegd dat hij het wel zou vertellen als ze ernaar vroegen.
Als we de tocht hadden uitgereden, hadden we 115 kilometer gereden. Zonde van de tijd, de moeite en de benzine, als je het mij vraagt. Ook al was er niets anders te doen, ook al was het ‘buiten,’ Ik was zo teleurgesteld dat we over die A2 reden waar ik per jaar wel 200x overheen ga. Als ik ‘mooie stadjes’ wil zien hoef ik daar niet voor over de A2 te rijden. Als ik een map krijg vol kerken en  ‘Oh deze kerk is zo mooi!’ zou het ook mooi zijn om erin te kunnen. Als ik 25 euro p.p. betaal, verwacht ik niet dat ik ook nog betaald moet parkeren als ik iets wil zien, en als ik heel eerlijk ben had ik ook wel iets meer verwacht dan ‘Hier heb je een blurrig geprint stukje google maps en zoek het maar uit.’ We hebben de saté gegeten, zittend op het muurtje van het kasteel en zijn naar huis gegaan.

Ik snap dat de nadruk van deze tocht ligt op de steden waar je doorheen gaat, maar onderweg alleen A2 rijden en naar kerken gaan terwijl je zoveel meer leuke dingen kunt is echt zonde. Had een uitdaging toegevoegd: ‘Wat staat er op het bordje naast de kerk’ of ‘Hoeveel trappen moet je op,’ dan was het misschien nog een beetje spannend geworden. Nu was het: ‘Oh, dichte deur. Leuk.’ Op het eten viel niets aan te merken. Genoeg, goed verzorgd, kwaliteit en lekker, maar het mapje met papieren met geprinte velletjes en spelfouten had iemand toch iets beter naar kunnen kijken. Terwijl we voor de derde keer de A2 op reden zei ik tegen Patrick: ‘En nu moet je je bedenken dat degene die deze tocht gemaakt heeft dit ook heeft gereden en dacht: “Ja, dit is echt heel leuk. Dat moeten we gaan verkopen aan mensen.”’

Er zijn niet veel ‘coronaproof-uitjes’ als je echt een keer de deur uit wil, maar als je je nou echt niet kunt inhouden: voor €50 euro voor twee personen kun je echt wel ergens een picknickmand vullen met broodjes, yoghurt en olijven en wat saté kopen. Stap in je auto en rij gewoon over binnendoorweggetjes zonder mapje met ‘Ga hier de A2 op.’

Het hoogtepunt van deze tocht was het kraampje met zelfgemaakte vogelhuisjes langs de kant van de weg. Patrick wilde er graag eentje meenemen, maar daar kwam hij pas in Wessem mee natuurlijk, want zo is Patrick. We wisten allebei niet meer waar het was. Ik wist bijna zeker dat het ná de molen was, dus zijn we terug naar de molen gereden en vandaar uit naar de volgende plek op de kaart. Gelukkig hebben we het teruggevonden en ging Patrick blij als een kind naar huis met twee vogelhuisjes…

Ik heb bijna de hele dag gefilmd en foto’s gemaakt, maar ik ga het niet eens online zetten want je ziet de ergernis bij elke oprit de snelweg op erger worden 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *