Categorie archief: Tinteling

On tour: Boekpresentatie in Amsterdam!

22687684_917103735114280_6412343315161600771_nNa een enerverende middag in Rotterdam stapte ik bij Olga in de auto om op weg te gaan naar Amsterdam. Daar zou namelijk de boekpresentatie van ‘De ontmaskering’ plaats vinden. We hadden ruim twee uur om de reis te maken, én onderweg even snel iets te eten.  Twee boek-gekken in een auto, je kunt je voorstellen waar het de halve reis over ging. (Nee dat lieg ik. We zijn ook twee moeders dus er behoorlijk deel van de tijd ging ook op aan verhalen over onze kinderen. Haha, burgerlijk he?) Maar toen, na een pitstop bij Burger King: Amsterdam!
Lees verder

On tour: Rotterdam!

23795728_1570582566353390_5656032125092649350_n

Beter laat dan nooit moet je maar denken.

Het was de laatste dagen zo belachelijk druk dat ik niet eens toegekomen ben aan mijn verslag van afgelopen weekend. En dat terwijl het zo leuk was! Als ik nog lang wacht is er alweer bijna een nieuw boek uit, dus laten we maar beginnen! Ik neem je mee naar Rotterdam, naar Amsterdam, en we eindigen weer in Heerlen. Maar hou je vast, het was nogal een ‘bumpy ride’
Hier is deel 1 (Van drie… Sorry!)

Lees verder

Op een zaterdag in Arnhem…

18952841_1414516475293334_4138622056303334582_nAfgelopen zaterdag was het zover: Het Romantic Reads- evenement in Arnhem. Samen met nog negen andere auteurs waarvan er eentje een boekpresentatie had, zaten we die middag in de boekhandel met onze boeken, met boekenleggers en om praatjes te maken met geïnteresseerden. Ik had al in de trein met Mariëlle afgesproken, zij zou in Oss in mijn trein stappen, en in Arnhem zou Suzanne zich bij ons voegen. Het laatste deel van mijn treinreis heb ik het echt héél gezellig gehad. Ik heb zo hard om haar gelachen. Een verslag over deze dag kun je lezen op Hebban, want Marieke van We love feelgood was ook aanwezig en had allemaal kleine interviewtjes met de aanwezige auteurs. (Dat komt later online). Nu zou ik wel het hele verhaal kunnen vertellen dat ook al op Hebban staat, maar dat zou een beetje zonde van je tijd zijn, want dan lees je dezelfde gebeurtenissen, alleen dan twee keer. Al zou je denk ik niet lezen over de hele tijd dat er weer iets was waarbij iemand mijn naam noemde. Ik moest er wel om lachen hoor, dat de hele tijd al die hoofden naar me toe draaiden.

‘Lesbische verhaal, blabla, Tamara Haagmans.’
‘Proeflezer, blabla, Tamara Haagmans’
‘Samen geschreven met Tamara Haagmans’

Voor de rest was het praatjes maken met aanwezige auteurs en ervaringen uitwisselen. Elkaars boeken bekijken en vooral veel lachen, en later toen het de beurt was aan dat deel van het programma, signeren, vragen beantwoorden en in mijn geval Ivette knuffelen omdat ik zo blij was met haar recensie. (Je moet maar een tic hebben.) Het was een supermiddag en het lukte me eindelijk op de foto te gaan met Jen, die ik al meerdere keren ontmoet heb maar nooit durfde te vragen om een foto.

Ik heb wel een heel leuk verhaal te vertellen over toen we naar huis gingen.  Olga, onze geweldige uitgeefster en organisatrice van de dag had alles in een bolderkar meegenomen van de parkeergarage naar de boekwinkel. Toen het tijd was om te gaan, moest dat dus in omgekeerde volgorde. Nu de dozen met boeken niet meer dicht zaten, bleek dat een stuk ingewikkelder. Helaas mocht niemand van haar filmen hoe ze die kar moest draaien om hem uberhaupt de winkel uit te krijgen, maar dat was nog niet eens het ergste. Na de eerste hoek kieperde er een doos met boeken af en een paar seconden later een tweede. En toen een bos bloemen. Gelukkig waren we in een optocht van zeker tien mensen op weg naar het station (Waar ook de parkeergarage was) en kon iedereen een handje helpen. Dat ‘iedereen’ nam Olga overigens heel letterlijk.

19029593_1412180578860257_7529642552827093900_nBijna bij de parkeergarage kwam er zo’n irritante straatverkoper op ons af en vroeg ‘Mag ik jullie iets vragen.’ Ik dacht, ‘Die wil natuurlijk ook zo’n mooie boekenlegger’ (Ontworpen door Dennis, geregeld door Patrick) maar dat bleek niet het geval. Iedereen liep door, maar de man gaf niet op.
‘Ik wil alleen maar even iets vragen!’ Dus Olga bleef staan en zei: ‘Als jij die wagen trekt mag je me alles vragen.’ (Heel slim overigens, want we gingen net bergop.) De jongen nam het aanbod aan, trok de bolderwagen naar boven terwijl hij ons ondertussen probeerde een folder aan te smeren van een of ander ‘gezond eten’ dingetje -naast de McDonalds- . Ik probeerde hem terug te geven met de woorden dat ik niet uit de buurt kom en dat het zonde is om hem mee te nemen omdat ik er toch niets aan heb en toen zei hij -Ja, dat zei hij echt!- tegen mij: ‘Ik versta je niet.’ op het moment dat ik Limburg zei. Gelukkig waren we op dat moment bij het station want ik weet niet wat ik anders nog gezegd had. Nu liet ik het bij een beschaafd: ‘Dan hoef ik ook niet meer met je te praten.’ Op het moment dat we bovenaan het hobbeltje waren verloor Olga trouwens ook meteen alle interesse in die man en wat hij te bieden had.

We knuffelden en namen uitgebreid afscheid, waarna ik met Suzanne en Ivette naar de treinen liep. Na een half uurtje wachten kwam mijn trein, en had ik een redelijke soepele terugreis, ondanks dat ik echt het idee had dat mensen dachten dat ik over was gebleven van Carnaval, want overal keken ze zo raar naar mijn jurk. (Sorry lieve mensen, dat er ook mensen zijn die niet van standaard houden…) Of het kwam omdat het nogal diep decollete was en ik moest rennen over het perron tijdens mijn overstap. De rest mag je zelf invullen.