Er loopt een neger langs het raam

Vanaf vandaag een nieuwe categorie op deze website, ‘persoonlijke’ verhalen met een humoristisch tintje. Kleine bijkomstigheid: Allemaal waargebeurd. De ene zal iets leuker zijn dan de ander, maar dat laat ik aan jou over. Dit verhaal  was de ‘inspiratie’ voor deze categorie.

“Er loopt een neger langs het raam”

Om dit verhaal te begrijpen heb je een beetje achtergrondinformatie nodig. Dit verhaal speelt zich namelijk af in het Atrium ziekenhuis in Heerlen. Een ziekenhuis dat best hóóg is. Zelfs de tweede verdieping, waar toen nog de afdeling verloskunde was, was nog heel wat meters boven de grond. Klaar? Dan beginnen we…

foto2

Het was 2 april 2003 en ik lag dus in dat ziekenhuis hierboven op het plaatje. En ik was not amused. Ik was namelijk al sinds zondagavond 30 maart bezig met het krijgen van een baby maar meneer had geen haast en wilde er niet uit. Overdag was ik nog in België geweest en had daar flink gelopen, en dat was , dacht ik de reden dat ik af en toe steken in mijn buik voelde.

Op zondagavond kreeg ik zo erge buikpijn in bed dat ik niet meer stil kon liggen, en moest me van Patrick ‘Niet zo aanstellen en gaan slapen.’ Lang verhaal kort maken: Maandagochtend kwam de verloskundige. Maandagavond moest ik naar het ziekenhuis. Dinsdagochtend (1 april!!!!) allemaal toeters en bellen maar geen weeën. Moest weer naar huis. Dinsdagavond ontlasting in vruchtwater, moest weer terug naar het ziekenhuis. (Vier trappen af!) Natuurlijk begonnen tóen de weeën en van Kerkrade naar Ziekenhuis Heerlen heb ik onderhand elke dokter, en vast ook mijn man vervloekt. (Drempels…..instappen, uitstappen….) Maar ook dit schoot niet op. Patrick bracht de nacht door naast me, op een stretcher. Klagend over dat hij pijn in zijn rug had. Het watje. Op woensdagochtend, met maar 2 cm ontsluiting besloten ze dat ik aan de weeënopwekkers zou gaan omdat het te langzaam ging, en toen begon het gezever pas echt.

Inmiddels had ik al niet meer geslapen sinds zondagochtend en had ik weet ik wat voor rotzooi in mijn lijf. Spuit hier, spuit daar, infuus, en er zou iemand komen voor een ruggenprik. Ik was nog nooit in mijn leven ZO MOE en stoned geweest en dan moest het echte werk nog beginnen. Patrick was even douchen en wat eten, want ‘het zou niet zo’n vaart lopen.’ (Dat was op dat moment dus écht niet wat ik wilde horen!) Ik lag met mijn benen in een vrij oncharmante pose en aangesloten aan allemaal toeters en bellen, machines die mijn kindje in de gaten hielden en ga zo maar door. En toen zag ik hem. Op de tweede verdieping. Meters boven de grond. EEN NEGER (Sorry, ik zou het normaal niet zo zeggen maar dat is precies wat ik riep.) Hij keek uitgebreid naar binnen, en liep toen door. Tot op de dag van vandaag weet ik nog dat hij een gebreid grijs mutsje op zijn hoofd had. Ik gilde om een verpleegster, drukte op elk belletje dat ik kon vinden en er kwamen er een paar aanrennen.

Platgespoten en doodmoe namen ze me blijkbaar niet serieus of ze zetten het in de categorie ‘Roze olifantjes’ want ik kreeg een schouderklopje en de vraag of ik een glaasje water wilde en dat het allemaal wel goed zou komen terwijl ik daar lag te gillen: ‘Er loopt een neger over het balkon!!!’ Ik wilde opstaan, maar buiten het feit dat erbij lag als een walvis op het droge en niet overeind kon komen , zat ik ook nog steeds aan allemaal draadjes en buisjes. Ik ben normaal best goed met woorden maar op dat moment wilde het niet zo goed lukken en kwamen er meer scheldwoorden uit dan wat anders, omdat niemand wilde luisteren.

Midden in een van die tirades kwam Patrick binnen. Hij geloofde me ook niet. ‘Hoe moet die daar gekomen zijn. Kan hij vliegen of zo?’ Ik ging bijna aan mezelf twijfelen. (Bijna!)  Ik had hem toch wel echt gezien? Ik wilde dat ze mijn bed zouden draaien zodat hij me niet meer kon zien, ik wilde een andere kamer, ik weet niet wat ik nog meer allemaal wilde, maar de gordijnen moesten ook dicht en noem het maar op. Natuurlijk deed niemand wat ik wilde. (Duh.)

Tot op een gegeven moment, een uur later, ik hem wéér zag. En ik wéér begon te gillen. De verpleegster kwam eraan en deed wat Patrick haar gevraagd had,  (‘Doe haar gewoon een plezier en kijk, zodat ze weet dat jullie haar serieus nemen want anders staat ze zo meteen op om zelf te kijken.’ ) ze deed het raam open en leunde naar buiten terwijl ze ondertussen sussende woordjes tegen mij zei . ‘Nee mevrouw, echt niet, er kan geen…..’ Haar adem stokte en haar stem schoot een hele octaaf omhoog. ‘ER LOOPT DAAR IEMAND!’ (Duh…. Hoe vaak had ik dat nou al gezegd?) Ze stoof de kamer af en de gang op en vervolgens lag ik daar, op de verloskamer, ik had toch niets beters te doen.

Een half uur later kwamen ze hun excuses aanbieden. Een paar kamers verderop was een aanstaande vader door het raam geklommen om even te roken zodat hij zijn bevallende vriendin niet te lang alleen hoefde te laten. Er was een smalle richel met een opstaande rand, ik geloof een soort ontsnappingsroute bij brand, en als hij zijn lijf tegen het raam duwde en schuifelde, kon hij gewoon over die richel lopen. De kreet ‘Er loopt een neger langs het raam’ krijg ik nu nog naar mijn hoofd gegooid.

89d97540d38b4b6b91a38d09da9f0631

*Mijn excuses aan mijn ‘gekleurde’ lezers, ik zou nuchter en zonder drugs NOOIT ‘Neger’ zeggen.

2 gedachten over “Er loopt een neger langs het raam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>