Niet compleet.

Iedereen weet dat het een keer gaat gebeuren. Jezelf erop voorbereiden kun je niet, en als het zover is dan is het, wanneer het ook is, te vroeg. Je staat met tranen in je ogen zijn koffer in te pakken……….
Als hij in de auto stapt en nog een keer achter zich kijkt slik je het weg. Die dikke brok in je keel. Je zwaait nog eens en dan is de auto de hoek om en is hij weg. Gelukkig maar, want die tranen die over je wangen rollen zijn alles behalve stoer. De dag erna is nog erger. Wakker worden zonder hem, in slaap vallen zonder hem. En dan, dag drie. Om zeven uur opstaan om hem op te gaan halen, en dan te bedenken dat hij pas om  17.45 thuis komt. Weer de hele dag op de klok kijken. Onzinnige dingen doen om de tijd om te krijgen. Nog meer op de klok kijken. De laatste uren bijna voor de klok zitten om de wijzers vooruit te kijken.

En dan is het zo ver!!! De auto’s komen om de hoek en meteen de eerste brengt het stukje van mij terug dat ik drie dagen zo gemist heb. Het stukje waardoor ik niet compleet was. Het stukje van mij dat ik af en toe zijn nekje kan omdraaien, maar waar ik niet zonder kan. Het stukje van mij dat me begrijpt zonder dat ik iets hoef te zeggen en het stukje van mij dat ik daarna helemaal platgekust heb. Hij heeft het heerlijk gehad op zijn groep 8 schoolkamp hoor, maar ik ben blij dat dat maar één keer is. (Zwijg over werkweken en excursies van het VO!)

Ik ga genieten van hoe lekker het voelt om weer compleet te zijn na drie veel te lange dagen!
(De eerste “Ja je hebt al vijf keer gezegd dat je me hebt gemist” is al binnen.)

 

11402729_879766238768363_338277795529600597_n

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *