Happy HALLOWEEN

Voor het 18+ griezelverhaal….. Lees verder. (Als je durft)

11011599_940078102737176_1216958015107665479_n

‘Jeetje man, Ik schrok me dood!’ Ik maak plagerig een beweging alsof ik hem wil slaan. ‘Als je dat nog een keer doet hoef je de volgende keer geen masker op. Dan is je gezicht genoeg om mensen de stuipen op het lijf te jagen.’  Eigenlijk deed hij niet eens iets verkeerd, maar de sfeer hier draagt eraan bij dat mijn zenuwen tot het uiterste gespannen zijn. We zijn op een halloweenfeestje en waar ik ook kijk, overal zie ik gewonde mensen, afgerukte ledematen, enge heksen, en één ding hebben ze allemaal gemeen, ze zitten onder het bloed. Zo ook Jasper.

Niet alleen draagt hij een vreselijk masker, dat er uit ziet als het gezicht van een half vergaan… ‘iets’,  hij heeft ook een jas aan die vol bloedvlekken zit. Aan de voorkant, en aan de achterkant op dezelfde plek, alsof er iets dwars door hem heen is gegaan. ‘Ik dacht dat jij als zombie-Elvis zou komen?’ Niet dat ik er bezwaar tegen heb, helemaal niet zelfs, want ik heb een hekel aan die stomme Elvis obsessie van hem, maar dit had ik ook niet verwacht. ‘Wat moet het eigenlijk voorstellen?’ Hij haalt zijn schouders op. Natuurlijk, het is vrij lastig om te praten met dat rare masker op, dat zo strak over zijn schedel zit dat het nog wel eens moeilijk zou kunnen zijn om het straks weer af te krijgen.

‘Het is wel heel ranzig,’ zeg ik, en ik kijk nog eens goed naar hem. ‘Waar je dat ook vandaan hebt, volgend jaar wil ik dat ook.’ Hij lacht. Gatverdamme, zelfs zijn tanden zijn gelakt of zo, want het lijkt alsof hij er nog maar een paar in zijn mond heeft. ‘Je hebt goed je best gedaan schat! En dat voor iemand met een hekel aan Halloween.’ Dat is zo leuk aan Jasper. Ondanks dat hij zelf helemaal niets ermee heeft, doet hij het toch, speciaal voor mij. ‘Heb jij mijn telefoon meegenomen?’ Het strakke zwarte jurkje dat ik aan heb heeft nou niet bepaald mogelijkheden om een Iphone in te stoppen. Als ik strak zeg, dan bedoel ik ook strak. Zo strak dat er niet eens ondergoed onder kan zonder dat je het ziet. Dus dat heb ik dan ook mooi thuisgelaten. Net als mijn telefoon. Die had ik in de auto laten liggen en Jasper zou het voor me meenemen als hij zo ver was.

Hij schudt met zijn hoofd. Dat is ook typisch Jasper. Er is meer kans dat er iets blijft hangen in een vergiet, dan in Jaspers hoofd. Als dat niet vast zat, zou hij dat ook vergeten. Iets dat vandaag best handig kan zijn omdat je dan niet zoveel moeite op je kostuum hoeft te doen. Ik lach om mijn eigen grap. ‘Jasper, moet je horen, weet je…’ Maar Jasper is weg. Ik tuur om me heen door de ruimte. Shit. Iedereen is verkleed dus iedereen valt op, maar Jasper zie ik nergens. Ik trek mijn masker over mijn ogen en loop een rondje langs de vele tafels , waar pompoenen met lichtjes op staan. Waarom is het hier ook zo donker? De beat van de DJ klinkt hard en stroboscopen maken het plaatje compleet.

Ik zucht. En dan ineens zie ik iets bekends. Aan de achterkant van de grote zaal is een deur en daar zag ik hem volgens mij net door verdwijnen. Hij is niet echt makkelijk te missen met dat bloedende gat in zijn rug. Zo snel als ik kan op mijn sexy laarzen trippel ik achter hem aan. Roepen heeft geen zin want ik kan mijn eigen gedachten niet eens verstaan, laat staan dat ik hard genoeg kan roepen dat hij het meters verder hoort. Op de deur hangt een bordje met ‘Verboden toegang’ en even twijfel ik of ik wel door mag lopen. Maar dan besluit ik dat het Halloween is. Dat overál verboden toegang staat. Dat dat waarschijnlijk deel van de versiering is en dat ik gewoon door kan lopen. Ik duw de zware deuren open en stap de donkere gang in.

Als je ooit wel eens een horrorfilm hebt gekeken of een meisje, alleen, in een donkere gang, dan weet je dat dit het punt is dat je zelf begint te roepen ‘Draai om trut! Je weet toch dat je hier niet mag komen!  Het is Halloween!  Maak dat je wegkomt!’ Maar dit is geen horrorfilm, en ik ben geen zielig schoolmeisje dat niet van zich af kan bijten. Ik zie er wel uit als zo’n bimbo uit zo’n film, realiseer ik me als ik op mijn lip bijt, naar beneden kijkend langs mijn lichaam. Lange zwarte laarzen met hakken. Een strak jurkje en een zwart masker. Ik heb al lang donker haar van mezelf dus een pruik hoefde niet. Ik wilde nog een zweepje meenemen maar iets zei me dat dat een halte te ver was. Eigenlijk wilde ik alleen maar sexy zijn voor Jasper, en kon de rest van het feestje me weinig schelen. Om mijn heupen hangt wel een ketting met twee paar handboeien en een lange veer. Iets dat ik vanavond ga gebruiken als we weer thuis komen, als dank dat hij met me naar dit feestje is gegaan.

Ik kijk om me heen. De gang is verlaten en ik hoor alleen het doffe gedreun van de muziek op de achtergrond. Het is eng en donker. En, net als in de film zie ik ineens weer een flits van zijn rug. Dit keer loopt hij een kamer in en dat bevestigd mijn vermoeden dat hij het expres doet. Ik heb wel zin in een spelletje dus ik loop snel achter hem aan. Met mijn hand op de klink kuch ik.

‘Wat een leuke donkere kamer. Laat ik eens kijken wat er achter die deur zit…’ Ik duw de deur open en let erop dat ik mijn benen een beetje uit elkaar zet, mijn adem in hou en er op mijn voordeligst bijsta. Ik lijk terecht te zijn gekomen in een bezemkast. Een donker hokje van hoogstens vijf bij vijf meter. Ik zie hem ook meteen staan. Met zijn rug naar me toe staat hij in een hoek van de kamer.
‘Aha, de stoute jongen gaat alvast in de hoek staan.’ Ik laat mijn stem wat zakken en loop plagend op hem af, maar hij draait zich niet om. Mijn handen zakken tot op zijn heupen en ik haak mijn vingers in de lussen van zijn broek. Zijn lichaam tegen het mijne, dat is wat ik wil.
‘Draai je om,’ fluister ik in zijn oor. ‘Dat zorg ik ervoor dat het de moeite waard is dat je hierheen bent gekomen.’ Ik weet niet hoe hij het doet. Dat hij zo stil blijft staan. Hij negeert mijn gefluister en als ik mijn hand via zijn buik naar beneden zijn boxer in laat glijden, hoor ik hem diep inademen. Hij kreunt en dan draait hij zich in een flits om. Zijn handen trekken mijn handen uit zijn boxer en hij  duwt me voorover tegen het trapje dat de poetsvrouw waarschijnlijk gebruikt om bij de hoger gelegen ramen te komen.

Hij schuift het strakke jurkje naar boven over mijn heupen heen, en gromt als hij ziet dat ik geen ondergoed draag. Ik voel zijn adem in mijn nek als hij in één vloeiende beweging zijn broek naar beneden trekt, zich bij me naar binnen schuift en begint te stoten. Hard.

‘ik-dacht-dat-ik-de-baas-was,’ mompel ik op het ritme van zijn bewegingen. En weer gromt hij alleen maar. Zijn hand strijkt mijn haar uit mijn nek en hij bijt zachtjes. De rillingen lopen over mijn rug. Het is ook koud hier. Zelfs Jasper heeft er last van. Hij gaat steeds sneller en sneller. De handboeien aan mijn jurkje kletteren tegen het trapje aan waardoor we onze eigen muziek maken. Dan nog een grom, gedempt door het masker en dan voel ik iets nats en kouds op mijn billen. Ik blijf vooroverliggen. Ik ken Jasper, en zo meteen gaat hij zorgen dat ik ook aan mijn trekken kom. Ik hoor geritsel en zet me al schrap. Daar zul je het hebben. Gepiep. Licht. En dan weer donker. En stilte.

Het duurt een volle minuut voor het tot me doordringt. Jasper is weg. De LUL! Met een bruusk gebaar ruk ik het jurkje naar beneden en ben even gedesoriënteerd als ik rechtop kom, maar dan neemt de woede het over en ben ik met twee grote stappen bij de deur. In de gang is nog steeds niets te zien en hangt nog steeds dezelfde naargeestige horrorsfeer van net. Ik zie Jasper nergens meer. Wacht maar, tot ik thuiskom. Dan zal ik hem leren. Ik ben vreselijk opgefokt als ik de grote deuren openduw. De muziek , de mensen, de benauwdheid slaan me als een vuist in het gezicht. Mijn ogen vliegen door de zaal en blijven hangen op een tafel aan de zijkant. Met een vreselijk slechte Zombie-Elvis die om zich heen kijkt alsof hij iets zoekt. Als zijn ogen de mijne vinden ploppen ze bijna uit hun kassen bij het zien van mijn jurkje. Wild zwaaiend komt hij naar me toe gelopen met in zijn hand mijn telefoon.

‘Waar was je nou? Ik zoek je al zeker een kwartier!’
Ik probeer een logische verklaring te verzinnen. Waar is zijn andere pak?
‘Je weet de feestjes wel uit te zoeken zeg,’ zegt hij en ik kijk verstoord op. ‘Wat dan?’ vraag ik een beetje geïrriteerd. ‘Ik stond net een beetje te kletsen met een paar collega’s. Die waren hierheen gekomen vanwege dat verhaal wat de ronde doet over die geest.’ Ja natuurlijk, nu gaat hij me ook nog stomme verhalen over geesten vertellen… Ik rol met mijn ogen.
‘Je moet er toch niet aan denken joh, ik ging bijna over mijn nek toen ik het hoorde.’ Om van het gezeur af te zijn doe ik of het me interesseert. ‘Nou?? Wat dan?’

‘Dat vorig jaar hier met Halloween iemand een ongeluk heeft gehad in die gang daar.’ Hij wijst naar de gang met het ‘verboden toegang’bordje. ‘De schoonmaker was aan het poetsen en op een of andere manier is hij vast komen te zitten in een apparaat dat de vloer moest schuren. Het is dwars door hem heen gegaan.’ De kamer begint om me heen te draaien en ik voel gal omhoog komen en branden in mijn slokdarm. ‘En toen?’ piep ik, hoewel ik het antwoord wel weet.

‘Sindsdien zien jonge meisjes zijn rottend karkas drie keer per week ronddwalen door de gangen.’

Hij kon me nog net opvangen voor het zwart voor mijn ogen werd.

 

 

10 gedachten over “Happy HALLOWEEN

  1. ilonka

    Heel leuke verhaal ,hoopte dat hij verder ging, je hebt me erg nieuwsgierig gemaakt.

    Goed gdaan Tamara !!

  2. Kitty

    Dat ik niet slaap vannacht kan kloppen, maar niet uit angst….. *strak zwart jurkje optrekt en naar de kast loopt…*😇

  3. Tamara Haagmans Bericht auteur

    Ja ik had een heel mooie ‘bruggetje’ in het verhaal. En ik dacht vanmiddag “Dat komt straks wel” maar toen kwam er iets tussen, Dus dacht ik, dat komt vanavond wel (Drie keer raden.. kwam weer iets tussen) Halloweenverhaal op 1 november dat kan echt niet dus heb dat maar achterwege gelaten 🙁 Stomme Jasper met zijn Elvispak!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *