Geen zin.

Ik deed mee aan een schrijfwedstrijd. Je moest een verhaal schrijven van 1500 woorden aan de hand van de onderstaande illustratie en de tip: Geen zin.  Ik heb de wedstrijd niet gewonnen, maar dat is goed nieuws voor jullie, want dan kan ik mijn inzending gewoon hier posten.

df3f0dc7-3237-41eb-89ce-95269b66339e

Geen zin.

Ik zag alleen nog zijn rug, en hoe hij zijn middelvinger geïrriteerd naar me opstak terwijl hij zijn best deed om niet te struikelen over zijn eigen voeten door de haast die hij had om weg te komen. Als hij over zijn schouder had gekeken had hij gezien dat ik worstelend met het latex korset probeerde van het bed te komen om achter hem aan te komen. Die stomme satijnen lakens hielpen daar niet echt bij want ik bleef telkens wegglijden. Hij roept iets dat ik niet kan verstaan maar dat lijkt op dat hij geen zin heeft, en dan hoor ik de voordeur beneden hard dichtslaan.

 

Tot zo ver die achterlijke ‘Verbeter je seksleven-tips’ uit dat tijdschrift in de wachtkamer van de dokter. Het leek me heel logisch.

 

Ik bedoel, ineens kwam hij bijna niet meer langs. Had hij altijd andere dingen te doen en hij zeurde bijna alleen nog maar als ik hem belde. Hij wilde niet meer bij me blijven slapen en elke keer als ik zin had was er wel wát. Maar nooit dat wat ik wilde. Dat moest veranderen. Dus scheurde ik, stiekem om me heen kijkend of niemand het zag, het blaadje uit het tijdschrift en stak het in mijn tas. De meeste tips waren niet heel spannend, ze gingen over aardbeien met slagroom, jezelf bodypainten met eetbare bodypaint, maar dat was niet hetgeen dat mijn aandacht trok. Het was het plaatje van een mooie blonde vrouw, gekleed in latex, die een man streelde met een zweepje en een veer en ik zag het meteen voor me.

 

Het heeft me een paar dagen online shoppen gekost maar uiteindelijk had ik het allemaal bij elkaar. Ik verkneukelde me al bij de gedachte wat ik met hem zou gaan doen en hoeveel plezier we zouden hebben samen. Ik stuurde hem een achteloos bericht dat ik met hem wilde praten en of hij even langs kon komen, en toen hij stuurde dat hij om acht uur bij me zou zijn kon ik aan de voorbereidingen beginnen. Het duurde minstens een uur om mezelf in het korset te hijsen en het scheelde niet veel of ik moest op zoek naar een buurvrouw om de veters aan de achterkant aan te trekken. Omdat ik liever niet wilde dat morgen de hele straat wist wat ik in mijn vrije tijd uitspookte nam ik genoegen met wat me zelf lukte, en ook al zat het niet zo strak als het zou kunnen zitten, het zag er goed uit. Mijn borsten werden mooi omhoog gedrukt en ik zag er slanker uit dan ooit.

 

Ik pakte mijn eyeliner uit het mandje met make up op de badkamer en hoewel ik normaal heel zuinig ben trok ik nu een royale zwarte lijn. Het resultaat mocht er zijn. Ik liet de oogschaduw links liggen en voorzag mijn wimpers van een dikke laag mascara. De speciaal voor dit doel aangeschafte lippenstift maakte het geheel af. Ik zou hem nooit ergens anders voor kunnen gebruiken, zo hoerig was hij, maar voor dit doel was hij precies goed. Ik trok zenuwachtig de ragfijne netkousen bijna aan stukken in een poging ze iets hoger op te trekken en vroeg me af of de knalrode nagellak niet iets teveel van het goede was terwijl ik op de klok keek.

 

Over iets meer dan een uurtje zou hij komen. De aardbeien met slagroom staan in de koelkast en mijn haar zit in krullers. Dat was één van de tips in het artikel: “Doe iets dat hij niet van je verwacht.” Mijn haar is altijd recht en dus ik denk dat hij wel op zal kijken als ik ineens met een bos krullen voor hem sta. En met dikke zwarte make up, gekleed in latex, met een laag lippenstift van een centimeter dik op mijn lippen.

 

En dan hoor ik het: Zijn auto die over de knerpende steentjes op de oprit komt. Mijn hart klopt in mijn keel. Zal hij het leuk vinden of wordt hij boos? Is het opwindend of ordinair? Heb ik de deur op een kiertje gezet? Ik denk het wel. Ik twijfel. Misschien moet ik even gaan kijken want het effect is natuurlijk weg als ik de deur voor hem open moet doen zoals ik er nu uitzie. Ik kijk nog even snel naar mezelf. Ik lig uitgestrekt op de satijnen lakens die ik speciaal voor dit doel heb aangeschaft, mijn krullen liggen perfect gestileerd op het kussen en de verlichting is precies goed om alleen mijn sterke punten te benadrukken. Door mijn benen te kruisen en mijn adem een beetje in te houden heb ik een prachtig silhouet. Er is werkelijk niets verkeerd aan het totaalplaatje. Ja dat hij ontbreekt. Maar dat is niet lang meer zo.

 

Ik hoor zijn stem. “Inge? Waar ben je?” Zijn voetstappen verdwijnen en ik weet dat hij nu naar de woonkamer loopt. Precies zoals ik verwacht hoor ik zijn schoenen over de tegelvloer, en tel ik zijn stappen. Nu loopt hij naar de keuken. Als hij ziet dat ik daar ook niet ben, komt hij naar boven. Met mijn ogen dicht probeer ik het voor me te zien. Hoe hij kijkt als hij onder aan de trap staat. Dan kan hij de kaarsen zien die ik gebruikt heb om een pad te maken van de trap naar mijn slaapkamer. Daar is hij.

 

“Ben je boven?” Het liefst zou ik nu heel hard roepen dat hij op moet schieten maar dat zou het moment een beetje verpesten. De trap kraakt. Een rilling van verwachting kruipt over mijn rug. Misschien nog een halve minuut en dan staat hij voor mijn deur. Doet hij hem open en ziet hij mij staan. Mijn ademhaling gaat steeds sneller. Ik hoor hem over de overloop komen en iets mompelen. Het lijkt op “Oh mijn god”, maar ik kan me vergissen. Mijn bloed zo pompt zo hard door mijn aderen dat ik het bijna kan horen stromen.

 

En dan is het eindelijk zo ver. Zijn hand ligt op de klink. Ik zie het. Ik zie de klink voorzichtig omlaaggaan. Ik laat mijn hoofd achterover zakken en sluit mijn ogen. De deur piept en ik kan zijn mooie gezicht bijna voor me zien, zijn ogen over mijn lichaam voelen glijden. Hij zucht diep. Mijn lippen plooien zich in een glimlach. “Inge, waar ben jij in godsnaam mee bezig?”

 

Ik sla mijn ogen op en tuit mijn bloedrode lippen naar hem terwijl ik wijs op het nachtkastje. De speeltjes die ik heb gekocht, het zweepje, de veer, en de handboeien, ze liggen glanzend opgepoetst te wachten tot ik ze kan oppakken. Ik voel me op en top de sexy meesteres die mijn uiterlijk doet vermoeden. Ik steek mijn vinger uit en krom hem richting mezelf. Ik wenk hem. “Kom hier, dan laat ik je zien waar ik mee bezig ben.” Ik lik over mijn lippen en probeer verleidelijk te kijken, zoals ik de laatste dagen geoefend heb voor de spiegel tot mijn gezicht er pijn van deed.

 

Hij komt naast me zitten en trekt zijn stropdas een beetje losser.
“Inge…” begint hij zacht “Je moet dit niet doen.” Wat kan het ook een watje zijn af en toe. “Natuurlijk MOET dit niet. Ik doe ook alleen maar mijn best om onze liefde een beetje nieuw leven in te blazen. Weet je wel. Dat doen stelletjes weleens als ze van elkaar houden.” Ik hoop dat hij mijn zwoele blik ziet in deze sfeerverlichting. Dat hij de blik van verwachting in mijn ogen kan zien en dat hij ziet hoeveel ik van hem hou, en hoeveel moeite ik heb gedaan op deze avond.

Hij haalt zijn handen door zijn haar en weer zucht hij. Het is geen gelukzalige zucht. Hij klinkt eerder een beetje geïrriteerd maar dat masseer ik wel weg als hij straks geboeid op mijn bed ligt. “Inge, hoe vaak heb ik jou nu al gezegd dat je me met rust moet laten? Het is voorbij tussen ons. Ik ben al bijna een jaar getrouwd en je moet nu écht ophouden met elke week die telefoontjes anders bel ik de politie en vraag ik een contactverbod aan. Ik meen het. We snappen dat je een inzinking hebt gehad toen ik het uit maakte, daarom hebben we het nog niet gedaan, maar nu is het echt genoeg geweest.”

 

Ik weet wel dat hij het niet echt meent. Ik grijp naast me naar de handboeien en dan naar zijn arm. Ik ga hem zo vreselijk verwennen dat hij elk woord dat hij net tegen me zei al vergeten is voor hij met zijn ogen kan knipperen. Wat een fantasie heeft die jongen. Hij valt over me heen en worstelend komt hij weer overeind voor ik zijn hand in de boei heb kunnen vastklikken. Als door een wesp gestoken vliegt hij overeind en steekt zijn middelvinger naar me op voor hij de kamer uitrent en de trap naar beneden dendert.

 

“HET HEEFT GEEN ZIN” roept hij, onderweg naar beneden. Net voor de voordeur dichtvalt.

 

2 gedachten over “Geen zin.

  1. Germaine

    Ik wist niet wat ik van de titel kon verwachten maar je hebt er een mooi creatief verhaal van gemaakt en tijdens het lezen word je onderwerp langzaamaan duidelijk.
    Chapeau voor je oog voor detail en hoe je een andere twist geeft aan je verhalen!

    Groetjes,

    Germaine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *