‘Een beetje reclame’

‘Weet je,’ zei ik vorige week tegen mijn man: ‘Ik moet eigenlijk iets bedenken, een beetje reclame.’ Hij knikte. Ik ging op zoek, zocht een hele dag naar gegraveerde pennen, sleutelhangers, openers, pepermuntjes, kleine dingen die je kunt laten maken om weg te geven. Ik ontwierp een aantal dingen, deed een mega bestelling en ben in afwachting daarvan.

Maar toen kwam hij vandaag thuis, de auto was naar de monteur geweest. ‘Kijk eens naar buiten,’ begon hij. ‘Ik heb de auto gewassen.’ (Niet echt iets dat ik van zo’n afstand kan zien, vanaf de bank, maar goed.) Toen hij het voor de derde keer zei, schoof ik het gordijn opzij en keek ik toch maar. Dat was het moment dat ik er achter kwam dat zijn en mijn definitie van ‘Een beetje reclame’ nogal verschillen.

Maar laat één ding duidelijk zijn: Je moet ontzettend veel van je vrouw houden en achter haar staan om in een auto met roze vlindertjes EN HET HOOFD VAN JE VROUW rond te gaan rijden. Hahaha. En die liefde is wederzijds!

Topvintage: Een ode!

Ik ben graag een beetje anders. Zo ook op kledinggebied.
Ik hou van kleding, maar echt een stijl had ik niet. Tot dat moment in 2015 dat ik Topvintage ontdekte, en er achter kwam dat mijn hart iets te snel ging kloppen van al die jurkjes. Toen wist ik dat ik het gevonden had: mijn ‘ding’. Die jurkjes zijn zo ontzettend vrouwelijk, en ook mooi op iemand met een maatje meer. (of twee, of drie, who cares.)

70537687_1876985099070972_7323257640153251840_n

Toch duurde het tot 2015 voor ik mezelf er ein-de-lijk van had kunnen overtuigen dat ik dat best durfde en dat het leuk uit zou zien. Ik bestelde mijn eerste jurk, met trillende knieën omdat ik dacht dat het me niet zou staan. Ik maakte de afspraak: Voor elk boek, één jurk. (Op dat moment, na het uitgeven van het eerste boek leek dat mijn man nog best een goede deal.) Laat ik het zo zeggen: Dat liep aardig uit de hand. Vooral toen Topvintage ook nog eens een echte winkel, op een steenworp afstand van mijn woonplaats opende. Ik ging met zwetende handjes, op de openingsdag, en ging met twee jurkjes weer naar buiten.

Het mooie aan Topvintage is dat je het overal kunt dragen. Ik begon met die ene jurk, die ik alleen droeg voor een speciale gelegenheid maar inmiddels ga ik erin naar de tandarts, boodschappen doen, en draag ik ze eigenlijk altijd. Ze hebben kleding voor boekpresentaties, voor fijne avondjes uit met je man -Of vrouw-, en je slaagt er zelfs als je op zoek bent naar een Red Carpet -look. Leuk detail aan hun winkel is dat álle pashokjes een andere sfeer en bekleding hebben, zodat je jurk altijd op haar best uitkomt als je een foto maakt, en de hele winkel vol zit met instawaardige hoekjes en plekjes. Ik zou er de hele dag foto’s kunnen maken!

Maar terug naar mijn jurkjes: Ik droeg een van hun jurken op het ‘Zin in Feelgood-event’ van Luitingh Sijthof. Die dag heb ik zo verschrikkelijk veel complimenten gehad, zelfs van chicklit-queen Jill mansell) en achteraf zelfs berichten met ‘Ik dacht nooit dat ik zoiets kon dragen maar toen ik jou zag, heb ik er zelf ook een gekocht!’ Ik heb die dag net zo vaak de naam van de winkel genoemd als de titel van mijn boek geloof ik. Ik draag een van hun jurkjes op mijn auteursfoto, en zelfs terwijl ik dit zit te typen draag ik een van mijn zes kersenprintjurkjes. Mijn boekpresentatie voor Plankenkoorts die -begrijpelijkerwijs- niet door kon gaan heb ik helemaal digitaal gedaan, met in elk filmpje een andere Topvintage-jurk!

Zoals je kunt zien hou ik echt van de swingjurken. En dan het liefst full swing, zodat het alle kanten op zwiert en zwaait. Ik heb een belachelijke voorkeur voor kersen, maar eigenlijk alles met een drukke print verdwijnt in mijn winkelwagentje. Als het dan ook nog een ‘Dolores’-model is ben ik bij voorbaat al verloren. Ik heb twee petticoats, bij elke jurk bijpassende oorbellen en en een speldje, en ik combineer ze met alles wat ik maar kan vinden: Een vestje, een panty, een legging, een riempje, ballerina’s, laarsjes, hoge schoenen, lage schoenen, een sjaaltje, (Waarvoor je trouwens ook goed kunt slagen bij Topvintage!) en draag helemaal nooit meer iets anders. Dat moet trouwens ook wel, want ik heb géén broek en wél ruim 25 jurken.

Misschien denk je nu ‘Wow, dit is wel een groot reclameblok!’, dat klopt ook. Ik heb Topvintage in mijn nieuwe boek ‘Plankenkoorts’ gestopt, omdat ik écht vind dat ze dat verdienen. Veel van mijn ‘vroege’ volgers zullen zich het verhaal van de winkel in Heerlen (die niets wilde verkopen aan iemand ‘als ik’) nog kunnen herinneren en bij Topvintage heb ik me geen seconde ongemakkelijk gevoeld. Of je nou maat 32 of maat 48 hebt, daar is de klant écht koning. (Zelfs als ze een muis is….)

Dus, voor iedereen die de laatste tijd gevraagd heeft waar ik mijn jurkjes vandaan haal: Hier is je antwoord. Ja, ik ga wel met je mee als je de winkel wil bezoeken, en nee, ik krijg geen korting. En dat is maar goed ook, want ik geloof niet dat ik nog meer jurkjes in mijn kast gepropt krijg, en ik heb er nog drie (!!) op mijn wishlist staan.

 

 

Het overhandigen van het eerste exemplaar

avEen van mijn favoriete onderdelen van een boekpresentatie is ‘Het overhandigen van het eerste exemplaar’. Dat doe je meestal aan een belangrijk iemand. Ik wilde vanaf het begin mijn eerste exemplaar overhandigen aan René van Kooten. (Die kun je kennen van ‘De beste zangers’, van ‘The passion’ of uit musicals als Aïda, Evita, of Hamelen. )
 
Alles was in kannen en kruiken toen COVID-19 roet in het eten kwam gooien en we mijn boeklancering noodgedwongen digitaal moesten doen. WAT BAALDE IK. Dan zou René ook niet doorgaan. En toen zei Patrick met een diepe zucht: ‘Dan gaan we wel naar hem toe met dat boek.’ Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Ik wist dat hij in Zoetermeer woonde (2,20u rijden) maar Patrick wist dat niet. We kregen het qua tijd niet voor elkaar om het op de releasedag zelf te doen, maar het was toch uitzonderlijk snel geregeld.
 
Op Vaderdag -Ja, dat hadden beide mannen voor mij over …- zat ik in Zoetermeer op een terras en overhandigde ik mijn eerste exemplaar aan de man die me het idee voor het verhaal van dit boek bezorgde, én model heeft gestaan voor heel veel van Lucas. Hij heeft me beloofd het boek te gaan lezen en ik heb het voor hem gesigneerd.
 
En nu kunnen jullie ook nog even meegenieten van de afsluiting van mijn boekpresentatie: Het overhandigen van het eerste exemplaar <3
 

Boeken-update! Met o.a. een kreeft!

Er is niet zoveel te vertellen, als je al zes weken binnen zit. Gelukkig is binnen zitten voor een schrijver helemaal niet zo erg: Ik krijg namelijk (duh!) veel meer gedaan wanneer ik binnen zit!

Dat ‘Plankenkoorts’ (Stukje horen? klik hier!)  verschijnt op 11 juni zal voor de meeste van jullie geen al te grote verrassing zijn, maar het volgende dat ik te vertellen heb,  waarschijnlijk wel!
Ik weet nog niet precies wanneer hij komt, maar ik heb nog veel meer voor Luitingh Sijthoff geschreven dan je denkt!  Zo ben ik in een restaurant bezig geweest met het ontleden van een kreeft -gatverdamme- en heb ik de man bij de Sligro helemaal gek gevraagd bij de glazen bak met kreeften erin. Het was allemaal ergens goed voor, want jij kunt je alvast verheugen op ‘De Kreeft’, een novelle over Joyce en haar mobiele cateringbedrijf ‘Amused’, en is er nog meer onderweg!

Heb jij nog vragen? Stel ze dan vooral!