‘Ctrl Alt Delete’ heeft een Biblion-recensie.

Het is elke keer weer nagelbijtend spannend. Tot nu toe duurde het altijd een paar weken voor het gebeurde, maar dit keer was daar die enorme verrassing… Voor wie het niet weet, die recensie bepaalt voor een groot deel het aantal boeken dat de bibliotheek inkoopt en het is de recensie die bijvoorbeeld Bol plaatst bij een boek. Een heel belangrijke recensie dus. Zeker voor een boek als het mijne, met een moeilijk onderwerp en in een moeilijk genre.
Lees verder

Mijn radio-debuut.

35055622_1775476055864039_1450433713107107840_nToen we begonnen met het versturen van persberichten had ik niet verwacht dat er zo massaal gereageerd zou worden. Eerst de krant. Toen de radio. Toen nog een keer de radio. Voor ik het wist had ik mijn hele agenda vol staan met afspraken. Van een interview met de krant tot een bezoek aan de radiostudio van ‘onze’ Limburgse zender L1.  En vanochtend was het dan zo ver.  Om deze foto te maken moest Maike zowat midden op de weg staan, en ik moest waarschuwen als er een auto kwam. Dan sprong ze aan de kant en daarna deed ze het weer opnieuw.  Gelukkig ben ik snel tevreden (En als de dood dat ik Maike van de weg kon krabben als ik niet heel snel de foto goedkeurde)  en na het maken van deze foto konden we meteen naar binnen.

Lees verder

Hoi! Wat leuk dat je er bent!

29313774_1844725602213552_203901100265837326_n

Waarschijnlijk ben je hier terecht gekomen omdat je ergens een artikel hebt gelezen over mij of mijn boeken, en die kans is best groot omdat mijn Young Adult Debuut ‘Ctrl Alt Delete’ op 13 juni uitkomt en ik volop bezig ben met de promotie ervan.
Kijk gerust rond hier, bekijk de pagina ‘Wie ben ik’ en mocht je vragen hebben, kun je me altijd mailen door op deze link te klikken.

Woorden…

Alles.

Alles.

Woorden.
Het zijn maar rare dingen. Ik werk met woorden, dag in dag uit. Ik lees woorden. Ik kén woorden. Heel veel woorden. Gisteren was ik met Patrick in een soort klooster, waar we een gesprek hadden met een Monnik (Ja, echt) en die man vertelde dat hij af en toe, na een gesprek wel drie weken kon nadenken over een bepaalde zin, of een bepaald woord. Hij vond het heerlijk om te kunnen praten, maar nog heerlijker dat hij daarna zoveel ‘plezier beleefde’ aan het nadenken en filosoferen over dat ene woord.

Het was een prettig gesprek, een fijne man, en een ontmoeting die zowel bijzonder als inspirerend was. Patrick en ik gingen naar huis, en onderweg moest ik steeds aan dat gesprek denken. En toen ik aan het werk was gisteravond, dacht ik nog steeds aan die man en aan zijn plezier met één woord.

Ik scrolde door de foto’s heen die wij gisteren gemaakt hadden en ik kwam er eentje tegen van Patrick en mij. Gewoon een simpele selfie maar ik kreeg er zo’n blij gevoel van. En ik dacht: Als ik nou één woord mocht gebruiken om dit te beschrijven. Deze foto, dit gevoel.

Ik dacht aan ‘plezier’. Dat dekte de lading niet. ‘Liefde’. Was ook niet genoeg. ‘Tevredenheid’, ook niet. Ik had plezier, ik voelde liefde, en ik was zo ontzettend tevreden. Maar hoe langer ik nadacht, hoe meer woorden er door mijn hoofd schoten, hoe groter het besef dat er niet eens een woord is voor wat ik voel als ik naar die foto kijk. Naar mijn man kijk. Naar de liefde van mijn leven. (Dat zijn zelfs vijf woorden. Zie je hoe moeilijk dat is?) Hoe ik ook probeerde: Ik kon het niet. één woord uitzoeken om iets te beschrijven én over na te denken.

En dan die zin die maar in mijn hoofd bleef hangen: ‘Wat zijn woorden toch rare dingen.’ Het was ook weer het eerste dat er in me opkwam toen ik mijn ogen opendeed vanochtend. En ik wist, als ik het niet zou opschrijven, zou ik het niet kwijtraken.Dan zou ik de hele dag aan die zin blijven denken ipv aan mijn ene woord.

Ik had gelijk.
En dus schrijf ik het op, en hoop dat ik niet net als die monnik van gisteren nu drie weken met die zin in mijn hoofd blijf zitten!
Ik deel wel mijn foto met jullie.

Die foto waar één woord niet genoeg voor is. Ik hoop dat ik de rest van mijn leven dat leven én al mijn woorden met hem mag delen. Misschien is dat wel mijn ene woord:

Compleet