Woorden…

Alles.

Alles.

Woorden.
Het zijn maar rare dingen. Ik werk met woorden, dag in dag uit. Ik lees woorden. Ik kén woorden. Heel veel woorden. Gisteren was ik met Patrick in een soort klooster, waar we een gesprek hadden met een Monnik (Ja, echt) en die man vertelde dat hij af en toe, na een gesprek wel drie weken kon nadenken over een bepaalde zin, of een bepaald woord. Hij vond het heerlijk om te kunnen praten, maar nog heerlijker dat hij daarna zoveel ‘plezier beleefde’ aan het nadenken en filosoferen over dat ene woord.

Het was een prettig gesprek, een fijne man, en een ontmoeting die zowel bijzonder als inspirerend was. Patrick en ik gingen naar huis, en onderweg moest ik steeds aan dat gesprek denken. En toen ik aan het werk was gisteravond, dacht ik nog steeds aan die man en aan zijn plezier met één woord.

Ik scrolde door de foto’s heen die wij gisteren gemaakt hadden en ik kwam er eentje tegen van Patrick en mij. Gewoon een simpele selfie maar ik kreeg er zo’n blij gevoel van. En ik dacht: Als ik nou één woord mocht gebruiken om dit te beschrijven. Deze foto, dit gevoel.

Ik dacht aan ‘plezier’. Dat dekte de lading niet. ‘Liefde’. Was ook niet genoeg. ‘Tevredenheid’, ook niet. Ik had plezier, ik voelde liefde, en ik was zo ontzettend tevreden. Maar hoe langer ik nadacht, hoe meer woorden er door mijn hoofd schoten, hoe groter het besef dat er niet eens een woord is voor wat ik voel als ik naar die foto kijk. Naar mijn man kijk. Naar de liefde van mijn leven. (Dat zijn zelfs vijf woorden. Zie je hoe moeilijk dat is?) Hoe ik ook probeerde: Ik kon het niet. één woord uitzoeken om iets te beschrijven én over na te denken.

En dan die zin die maar in mijn hoofd bleef hangen: ‘Wat zijn woorden toch rare dingen.’ Het was ook weer het eerste dat er in me opkwam toen ik mijn ogen opendeed vanochtend. En ik wist, als ik het niet zou opschrijven, zou ik het niet kwijtraken.Dan zou ik de hele dag aan die zin blijven denken ipv aan mijn ene woord.

Ik had gelijk.
En dus schrijf ik het op, en hoop dat ik niet net als die monnik van gisteren nu drie weken met die zin in mijn hoofd blijf zitten!
Ik deel wel mijn foto met jullie.

Die foto waar één woord niet genoeg voor is. Ik hoop dat ik de rest van mijn leven dat leven én al mijn woorden met hem mag delen. Misschien is dat wel mijn ene woord:

Compleet 

Rennend door Rotterdam!

30261486_157381094943579_4883471845271011328_nAfgelopen zaterdag toog ik naar Rotterdam voor het ‘Get inspired by books’ evenement. Nu is Rotterdam al niet echt naast de deur maar dan maken ze het de Limburgers het ook nog eens heel moeilijk de provincie uit te komen door geen treinen te laten rijden tussen Roermond en Eindhoven, en geen treinen tussen Sittard en Weert (En andersom.) Een lang verhaal kort maken: Ik was vijf uur onderweg. Maar dat was deze dag dan ook helemaal waard!!
Lees verder

Durf jij jezelf te zijn?

‘Vroeger’ wilde ik het altijd.
Precies zo zijn als de rest. Vooral niet opvallen.

‘Blend in with the crowd’.

Uiteraard mislukte dat jammerlijk. Ik viel op, maar juist ómdat ik probeerde niet op te vallen. Omdat ik zo wanhopig graag probeerde te doen wat iedereen deed, maar dan nét niet op de goede manier.  Hoe harder ik probeerde bij een ‘groepje’ te horen, hoe harder ze me (soms letterlijk) aan de kant schopten. En toch probeerde ik steeds maar weer ‘ergens bij te horen.’
Lees verder

In Shock!!

Een tijd geleden deed ik mee aan de ‘Sweekstars’ schrijfwedstrijd.
Ik verwachtte er niet zo veel van, en zeker niet na het mailtje ‘Er zijn 8500 inzendingen.’
Een tijdje later een mailtje ‘Er zijn 500 Nederlandse verhalen door.’ Dat was het moment dat ik het opgaf en dacht, je kunt niet alles hebben! Ik vergat het. (later bleek dat dat mailtje dus betekende dat je verhaal door was, maar daar had ik overheen gelezen.)
Lees verder