Halloween: Forever Love

il_340x270.1061334540_kra3Zijn vingers klemmen om het custom made doosje. Dat zou ze geweldig vinden. Het heeft de vorm van een doodskist, en de woorden ‘Forever love’ staan erin gebrand. In het afgelopen uur heeft hij het al zes keer uit de zak van zijn broek gehaald, het geopend en na een snelle blik weer terug gestopt. Vandaag moet alles perfect gaan. Zes weken lang heeft hij het voorbereid. De laatste nachten heeft hij niet kunnen slapen, en als hij eindelijk na uren draaien in slaap dommelde, wandelde zij door zijn dromen. Het doosje draagt hij al zes weken met zich mee, bang dat ze het zou vinden als ze aan het poetsen was. Als hij zijn ogen sluit ziet hij haar rode haar voor zich. Hij kan uren fantaseren over haar diepbruine ogen, en als hij zijn best doet kan hij haar zoenen zelfs proeven. Ze is het. Zij is diegene waar zangers over zingen, en schrijvers over schrijven. De liefde van zijn leven. En vandaag is het eindelijk zo ver. Vanavond zal ze helemaal de zijne worden.‘Linda?’

Het is stil in huis. Misschien is ze boodschappen doen, of is ze bezig met de pompoensoep die ze vanavond zou maken ter ere van Halloween. Hij begreep niet waar die fascinatie voor die dag vandaan kwam, maar het was haar lievelingsfeestdag lang voor hij haar lievelingsman was, dus hij accepteerde het, en vierde het met haar mee. Hij sjouwde met pompoenen en elk jaar kostte het hem bijna een vinger als hij haar hielp met het uithollen van de lantaarns die ze voor het raam zette. Het was niet meer dan logisch dat het vandaag zou gebeuren. Hij voelt nog eens of hij het doosje niet verloren is onderweg, en slaakt een zucht van verlichting als hij de hoekige vormen onder zijn vingertoppen voelt. ‘Riep je?’ Ben draait zich geschrokken om. Daar staat ze. Zijn droomvrouw. Met in haar handen een theedoek, om zich niet te branden aan wat lijkt op een pompoentaart. ‘Ik was even de taart uit de schuur halen,’ zei ze blozend. ‘Zou jij even de katten kunnen voeren? Dan kan ik hier verder.’  Het water loopt hem in de mond bij het zien van haar ronde billen als ze hem voorbijloopt naar de keuken. Snel vult hij de voerbakjes van de bedelende katten, die rond zijn enkels draaien tot hij klaar was, en daarna laat hij zich op de bank vallen om naar Linda te kijken. Hij is gek op hoe ze beweegt.

De avond valt snel, en het gure oktoberweer is precies wat je verwacht van Halloweenavond. Het regent, en de wind ranselt de boomtoppen af. Overal vliegen herfstbladeren in het rond en regelmatig komt de brandweer met loeiende sirenes voorbijrijden. ‘Nou, dat was de laatste,’ gromt Linda als ze de telefoon neerlegt. ‘Ze hebben allemaal afgezegd in verband met het weer, en mijn zus is omgedraaid omdat er een boom dwars over de weg lag.’ Ze trekt een chagrijnig gezicht. ‘Ik denk dat we de hele week pompoensoep met pompoentaart eten.’ Hij had het zo graag met familie willen delen. Het was al zijn hele leven zijn droom om het te doen waar iedereen bij was. Hij kon zich al voorstellen hoe trots zijn ouders zouden zijn, en hoe zijn zus geestdriftig zou opspringen op het moment en zou applaudisseren. Ze zouden er een groot feest van maken, met drank, feestelijke hapjes, en vanaf dat moment zou Linda nog doller op Halloween zijn. Nu zijn hele familie niet erbij kon zijn, moest hij zelf maar iets speciaals ervan maken. Niet gewoon simpel op zijn knieën en het doen, maar écht, een speciaal moment. ‘Dan maken we er samen toch iets leuks van?’ Hij trekt haar naar zich toe en drukt zijn lippen op de zijne voor een van haar heerlijke kussen.

Ze trekt bijna meteen aan zijn riem, en even breekt hem het zweet uit. Ze mag het doosje niet voelen, want dan valt zijn hele plan in het water. Het moet een verrassing blijven, en het moet ook precies op het goede moment. Het moet onvergetelijk zijn, en ze moet er voor altijd aan kunnen terugdenken als een van de mooiste momenten van haar leven.  Had hij het nu toch maar ergens anders verstopt, in plaats van het in zijn zak te laten zitten. Gelukkig heeft Linda het te druk met zijn knoopjes om te voelen dat er nog iets belangrijks in zijn broekzak zit en hij ademt diep uit, als hij na wat gewriemel uit zijn broek is en die op de grond gooit, haar eigen kleren er achteraan. Hij streelt met zijn grote handen over haar lichaam, over elke vierkante centimeter van haar prachtige lijf. Over sproetjes en over zachte donshaartjes. Ze ruikt naar de pompoen waar ze de hele dag mee in de weer is geweest, en ze ruikt… Nou ja.. Opwindend. Hij kan uren met haar spelen, aan haar ruiken, zuigen op elk plekje en haar likken tot ze het uitschreeuwt.

‘Condoom?’ Hij wil nee zeggen. Dat ze het best zonder kunnen doen. Daar zeurt ze al een tijdje om, en eigenlijk wil hij niets liever maar hij rukt zijn mond toch los van de hare. ‘Boven, in de la.’ Ze kreunt. Als hij haar een bemoedigend klopje op haar bil geeft klimt ze zuchtend van hem af. Spiernaakt loopt ze van hem weg en het water loopt hem álweer in zijn mond. Als ze de deur door is krabbelt hij snel overeind. Dit moet het zijn. Het moment.  Hij graait zijn broek van de grond en steekt zijn hand in de zak. Hij moet het doosje hebben voor ze terugkomt. Met trillende vingers haalt hij het oogverblindende kleinood uit het doosje. Hij bekijkt het even. Het is op maat gemaakt, en als de goudsmid al vreemd opkeek van het verzoek, liet hij dat niet merken. Hij stopt het onder het kussen en gooit het doosje na even te twijfelen met een zwaai achter de tv, als hij Linda de trap af hoort lopen. Dat ruimt hij later wel op. Als Linda met een grijns vijf foliepakjes over zijn naakte lichaam gooit heeft hij geen tijd meer om na te denken. Met haar tanden rukt ze er eentje open. Hij is nog steeds keihard en in een mum van tijd zit het rubber waar het hoort en trekt hij haar over zijn erectie heen. ‘Oh ja!’

Hij beweegt op en neer, en stoot een paar keer zo hard toe dat hij zijn ogen bijna niet kan openhouden van genot. Elke spier in zijn lichaam staat strak, net als zij. Ze staat strakgespannen, en kan elk moment over de rand tuimelen. Hij voelt dat ze zover is, net als hij. Maar hij moet wachten. Hij hoopt zo dat ze verrast is. Blij misschien. Dankbaar.
Als ze een laatste kreet slaakt, steekt hij zijn hand onder haar lichaam, en onder het kussen. Zijn vingers klemmen zich om de ring onder het kussen. Het is twee minuten voor middernacht. Beter had hij het zelf ook niet kunnen plannen.

Hij zoent haar borsten, het kuiltje onderaan haar hals en beweegt zijn lippen dan naar rechts. Hij stoot nog een keer en dan begint ze harder te kreunen en te zuchten. Het moet nú. Als hij het na middernacht doet, is het geen Halloween meer. Niet meer haar lievelingsdag. In de verte slaat de kerkklok, en dan neemt hij het besluit. Hij weet het zeker. Zij is de zijne. Hij stopt de beugelring met de twee scherpe uitsteeksels in zijn mond en laat ze diep in haar nek zinken terwijl hij zelf ook klaarkomt. Harder, en heftiger dan ooit. Hij kan zich bijna niet concentreren. Hij voelt hoe haar huid breekt, en het bloed langs de ring naar buiten sijpelt. Hoe ze in paniek begint te worstelen om onder hem uit te komen. Hoe ze schreeuwt. Haar gillen gaan door merg en been maar hij weet dat dat maar even is. Hij drukt zijn lippen op de wond bij haar halsslagader en begint te zuigen. ‘Als je stil blijft liggen is het zo voorbij’ zegt hij, bij haar oor. ‘En je merkt er niets van.’ Haar lichaam verslapt. Nog een laatste stuiptrekking voor ze helemaal roerloos blijft liggen. Hij zou zweren dat hij het leven uit haar ogen ziet verdwijnen. Gelukkig weet hij beter.

De volgende dag
Het afzetlint wappert wild heen en weer in de naweeën van de oktoberstorm. De regen slaat door de geopende voordeur de gang in, en net voorbij de drempel staat een bloederige voetafdruk, die langzaam wegspoelt in de regen. De autoradio in de politieauto staat aan. Er schalt een nieuwsbericht door de straat.


‘Ander nieuws uit de regio: Vannacht, op Halloweenavond heeft in Heerlen, in Zuid Limburg een verwarde man zijn vriendin van het leven beroofd. Buurtbewoners hebben de hulpdiensten ingeschakeld toen zij de jonge vrouw hoorden gillen. Toen de crisisdienst de man vanochtend uit de woning kwam halen schreeuwde hij dat ze elk moment weer op kon staan en dat ze alleen maar even moesten wachten.
Een ooggetuige spreekt over ‘Een bloedbad’ en ‘Een drama’. De vermoedelijke dader is op verzoek van zijn familie overgebracht naar een privekliniek en het lichaam van de jongedame naar het mortuarium. Onderzocht wordt of deze zaak overeenkomsten heeft met de zaak van de zogenaamde Halloween-Vampire, die negen jaar geleden België in zijn greep hield door een spoor van leeggebloedde vrouwenlichamen achter te laten, met bijtsporen in hun nek. De seriemoordenaar, die de naam kreeg vanwege het vampierachtige karakter van de moorden, is nooit gevonden.

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *