Categorie archief: Anekdotes

Een throwback naar 2011: Omega

Vorige week was ik op zoek naar foto’s op een externe harde schijf en kwam daar de map ‘Omega’ tegen. Een map met ruim 5000 foto’s van alle draaidagen die we gehad hebben voor Omega, alle leuke en minder leuke momenten, en het waren deze foto’s waar ik zo hard om moest lachen dat ik besloot dat ze in de categorie ‘Anekdotes’ moesten.
img_2611

Lees verder

Woorden…

Alles.

Alles.

Woorden.
Het zijn maar rare dingen. Ik werk met woorden, dag in dag uit. Ik lees woorden. Ik kén woorden. Heel veel woorden. Gisteren was ik met Patrick in een soort klooster, waar we een gesprek hadden met een Monnik (Ja, echt) en die man vertelde dat hij af en toe, na een gesprek wel drie weken kon nadenken over een bepaalde zin, of een bepaald woord. Hij vond het heerlijk om te kunnen praten, maar nog heerlijker dat hij daarna zoveel ‘plezier beleefde’ aan het nadenken en filosoferen over dat ene woord.

Het was een prettig gesprek, een fijne man, en een ontmoeting die zowel bijzonder als inspirerend was. Patrick en ik gingen naar huis, en onderweg moest ik steeds aan dat gesprek denken. En toen ik aan het werk was gisteravond, dacht ik nog steeds aan die man en aan zijn plezier met één woord.

Ik scrolde door de foto’s heen die wij gisteren gemaakt hadden en ik kwam er eentje tegen van Patrick en mij. Gewoon een simpele selfie maar ik kreeg er zo’n blij gevoel van. En ik dacht: Als ik nou één woord mocht gebruiken om dit te beschrijven. Deze foto, dit gevoel.

Ik dacht aan ‘plezier’. Dat dekte de lading niet. ‘Liefde’. Was ook niet genoeg. ‘Tevredenheid’, ook niet. Ik had plezier, ik voelde liefde, en ik was zo ontzettend tevreden. Maar hoe langer ik nadacht, hoe meer woorden er door mijn hoofd schoten, hoe groter het besef dat er niet eens een woord is voor wat ik voel als ik naar die foto kijk. Naar mijn man kijk. Naar de liefde van mijn leven. (Dat zijn zelfs vijf woorden. Zie je hoe moeilijk dat is?) Hoe ik ook probeerde: Ik kon het niet. één woord uitzoeken om iets te beschrijven én over na te denken.

En dan die zin die maar in mijn hoofd bleef hangen: ‘Wat zijn woorden toch rare dingen.’ Het was ook weer het eerste dat er in me opkwam toen ik mijn ogen opendeed vanochtend. En ik wist, als ik het niet zou opschrijven, zou ik het niet kwijtraken.Dan zou ik de hele dag aan die zin blijven denken ipv aan mijn ene woord.

Ik had gelijk.
En dus schrijf ik het op, en hoop dat ik niet net als die monnik van gisteren nu drie weken met die zin in mijn hoofd blijf zitten!
Ik deel wel mijn foto met jullie.

Die foto waar één woord niet genoeg voor is. Ik hoop dat ik de rest van mijn leven dat leven én al mijn woorden met hem mag delen. Misschien is dat wel mijn ene woord:

Compleet 

To trein, or not to trein…

Gisteren ging ik naar Amsterdam. (Wat ik daar heb gedaan komt later nog een nieuw bericht over..)  Amsterdam is altijd mijn favoriete stad geweest, alleen de weg er naar toe niet. Twee uur en twintig minuten in de trein. Het ging uiteraard weer niet zonder slag of stoot, maar laat ik bij het begin beginnen.

17458203_1333034260108223_2209001533799392762_n

Dit is eigenlijk een foto van het einde… Sssst

Lees verder